G.

Alışmıştım.

Kendim hariç her şeye alışmıştım.

Yalnızlığa, susarak anlatmaya, bağırarak konuşmalarına, varken yok olmalara alışmıştım.

21 sene olmuştu.

22.senenin başında itiraf etmeye alışmıştım.

Hakaret etmeye, küfür etmeye, bozuk gözlerime, yokken varmış gibilere alışmıştım.

22.senenin başında itiraf etmeye alışamadığımı anladım.

Aslında yokken de içimde olduğuna, hayatının sona erebilirliğine, elimden hiç tutmadığına, gözlerime bakmasına alışamamışım.

Aslında ben hep var olmayanı sevdiğime, aşkın ölümcüllüğüne, var olmasa da sevebilirliğime.

Aslında susmaktan korkuyorum.