girl and the sea

M.

2011-04-04T18:26:00.006+03:00

Sinirlenince gözümün hiçbir şey görmemesi üzerine gece yarısı otobüse atlayıp gitmişliğimin üstüne yan yana değilken düşünülenler bir araya gelindiğinde yön değiştiriyorsa kendimi bile tanımıyorum.

Ben kendi gözümün içindeki saç teliyim.

Bizi beklerken gitgide beni bulma hikayesi; ödün vermekten yorulup sigara içerek ağrılı ve yavaş bir intihar yöntemine delalet ediyordu ki ellerim gözlerimden daha iyi anlatabilirlerdi halimi. -eğer bir kere olsun bana gerçekten baksaydın.-

Benim hastalığım ağzına kadar dolup taşmış bir bardak; senin küçücük damlan taşan kısmın içinde çoktan eriyip gitti.

Yaptıklarından sadece kendi sorumludur birey, vicdan muhasebesi 'oluş'u engelleyemez, geçilen otoban çizgilerini saymak insana geri dönüşü olmayan bir yolda olduğunu hatırlatır, seçim yaparken tek taraflı düşünmek unutmayı engeller; seçim yaparken çok yönlü düşünmek benliğin ifşasına işaret eder, sabır ve tahammül arasındaki sınırı bilmek, uzun süreli tedaviye hazır olduğun anlamına gelir.

L.

2011-02-09T01:35:00.003+02:00

Yapamayacakları en başından belliyken sırf istiyorlar diye konuşan insanlardan olmadığım için beklerken kavrulan taraf hep ben oldum. Susunca sustu oluyor, konuşunca hayıflandı, halbuki sadece.. Bir şey var.

K.

2011-02-05T21:40:00.004+02:00

İnsanların ne dediklerini umursamaz göründükçe daha çok yıprandığım için; umursar görünüp kulak ardı ettiğim kelimeler bugün enseme derin bir şaplak atarak beni kendime getirmeseydi, istediğim duygularla istediğim yerlere sorgulanmadan, yargılanmadan, hesap vermeden yazma hakkına sahip olduğumu bir kere daha ilan etme gereğinin ayırdına varmaz idim. Cümle bazılarınızın ceviz beyinleri için fazla uzun farkındayım; belki artık burayı okumaktan sıkılır da laf yetiştirmeyi kesersiniz diye yaptım.

İnsanlar sever, sevilir, yapamaz, ilişkilerini bitirir. Bu adımdan sonra arkadaşlar taraf tutar, kişi bitenlerin arkasından yas tutup evine kapanmazsa avare, tam tersiyse ilahe olur. Hem bir de yas tutmayıp üstüne aşklı, sevgili, yeni biri'li yazılar yazınca... Benim ne yazdıklarımdan ne duygularımdan, ne de küfürlerimden utancım var; ve ne yazdıklarımı ne sevgimi ne de o adamı birilerine hesap verir gibi anlatacak bir kişiliğim yok. Üzgünüm, yenildiniz. Şimdi köşelerinize çekilip, hasta ruhlarınızla birbirlerinizi teskin ederken, ben doğuracağım çocuğun planları nı yapıyor olacağım.

J.

2011-02-04T21:44:00.005+02:00

Neden acıdan boğulana kadar susuluyor da saklanıyor, ego, cesaret, korkaklık; bilmiyorum. İnsanların konuşmadan da anlaşabildiği yerlerde özlem daha yoğunken, kalbin sıkışmasına eşlik eden şarkılar yataklara hapsederken, meğer burda tünelin sonundaki ışığa olan inanç çift kişilikli oluveriyor. Aslında tüm yazılanlar 3.tekil kişiye hitap ederken, o bir anda 2.tekil şahıs olunca kilitleniliyor. Susmak en güzel sevme biçimiyken, farklı bir hikayede var olabileceğine olan umut; hiç konuşmadan, sadece uyu(ş)mak; en çok özleniyor.

-Şarkılar bitti.

-Onlar biter mi? Bitmedi. Daha var.

-Konuş benimle.

-Konuşmasak.

-Neden?

-Ne gerek var.

I.

2011-02-03T15:23:00.003+02:00

Kafamda sınav sonrası oluşan bilgi yığınıyla çanta hazırlamaya çalıştıkça teori kitaplarını camdan fırlatasımın gelmesi lazım normalde; ama şu an ufak çantamda 2 felsefe 2 teori 1 de çokparaveripalınanokunmayakıyılamayanromanlardan var. Halbuki ne gerek var, birazdan o uçak düşse, haftaya cenazem olsa, vah vah ne de çok okurdu bilgili kızdı yazık oldu denecek hali yok.

-Çok da gençti.

-Bir sürü hayali vardı.

-Ben otobüsle gel demiştim.

Annem kendini paralarken, babam uzaklara bakacak, Ulaş'ı belki arkadaşları teselli edecek, muhtemelen bir bağımlı ya da alkolik olup arkamdan çabuk gelecek, sınıfta kalmaya devam edecek. Ananem ve babanem mahvolacak. Arkadaşlarımdan en fazla 10 tanesi depresyona girecek, eski sevgililerimin hepsi cenazemde buluşacak, liseden arkadaşlarımdan birkaçı kaşar diyecek, İzmir'den gelenler çok ağlayacak, Mersin'dekiler sarhoş gelecekler, Antalya'dakiler daha uçakta kavga etmeye başlayacak, Balıkesir'den gelenler gözleri kırmızı varacaklar, Uşak'takiler muhtemelen yetişemeyecek, Ankara'dan gelenler hayıflanırken, İstanbul'dakilerin yarısı alkolik olarak hayatlarına devam edecek, kalan yarısı en fazla 2 hafta sonra hayatlarına kaldıkları yerden devam edecekler.

Düğünümde bile bir araya gelemeyecek insanlar, Adana'da buluşacaklar; Moda'da, Adana'da, Mersin'de, Ayvalık'ta gereksiz yere tanıştırıp kavga etmelerine yol açtığım insanlar birbirlerine baş sağlığı dileyip bir daha birbirlerinin yüzünü görmeyecekler.

9 kişi ise, en çok üzülecek, sevdiğine kavuşamadan öldü diyerek, akşam benim için şarap içecekler. Belki sayıları o gece 10 olacak, onuncuya ise hiçbir şey anlatmadan gülümseyecekler, onlara hep dediğim gibi, benimle ilgili tek laf etmeden sabaha sarhoş olacaklar.

Kimse de ah bu kızın çantasında şu kitaplar vardı daha öğreneceği teoriler vardı demeyecek. Manyaklar mı, ne gerek var.

H.

2011-02-02T18:22:00.008+02:00

-Unutuyorsun bak, zamanla hepsi bitiyor görmüyor musun? Bu da geçti, en derin yarandı güya değil mi, bak haline. Sen de beklemekten yoruluyorsun. Hani dünya üzerinden en sevmediğin şey beklemekti senin? Hani dünya üzerinde hiçbir şeye bağlı kalmadan yaşayandın sen? Merak etme artık öylesin, çünkü sıkıl..

-Öyle bir şey değil. Derinliğini anlamanın lüzumu yok. Ben biliyorum, bana yeter.

-Hasiktir ordan, biz acı çekmedik mi? Biz kahrolmadık mı adamların arkasından? Biz de göz göre kandırılmamızın acısını yaşadık, derinliğinden başlatma. Her şey bitiyor işte, seninki de bit..

-Baksana, senden ne beni anlamanı, ne yaşadıklarıma saygı göstermeni istiyorum. Herkesin acısı en büyüktür, herkesin aşkı en yücedir ya hani; ben kendi acımı yüceltmeden sıradan bir aşk yaşıyorum belki de, bırak boş sözlerinle kirletme var olan duygularımı. Beklemekten sıkıldım evet, o yüzden artık beklemiyorum. Taviz vermekten sıkıldım evet, bu yüzden artık kendi yolumda gidiyorum. Ben en çok onu seviyorum, o bunu bilmiyor bile. Sorsan -ki sorma- ne hayallerim var, kalbim gecenin bir yarısı çalan telefonla nasıl yeniden çarpmaya başlıyor, bunları kimsenin bilmesine gerek yok. Şimdi sen 'git ve al o zaman' diyeceksin, konuş diyeceksin, söyle diyeceksin. Bunların lüzumu yok dedim ya, iyiyim böyle. O olmadan da yaşıyorum, o olsa daha güzel yaşarım. Ama bütün bunları ona anlatacak ne cesaretim var, ne sabrım. Sarhoşken söylenmiş seni seviyorumlar'dan değil bu, bir ihtiyaç, bir yakarış, artık adı aşksa; evet aşk.

Hem diyorsun ya, her şey biter demiştim işte bu da bitti diye, söylesene; bizim aramızda hiçbir şey yok, başlamadı; başlamayan bir şey nasıl biter?

G.

2011-01-24T02:24:00.007+02:00

Alışmıştım.

Kendim hariç her şeye alışmıştım.

Yalnızlığa, susarak anlatmaya, bağırarak konuşmalarına, varken yok olmalara alışmıştım.

21 sene olmuştu.

22.senenin başında itiraf etmeye alışmıştım.

Hakaret etmeye, küfür etmeye, bozuk gözlerime, yokken varmış gibilere alışmıştım.

22.senenin başında itiraf etmeye alışamadığımı anladım.

Aslında yokken de içimde olduğuna, hayatının sona erebilirliğine, elimden hiç tutmadığına, gözlerime bakmasına alışamamışım.

Aslında ben hep var olmayanı sevdiğime, aşkın ölümcüllüğüne, var olmasa da sevebilirliğime.

Aslında susmaktan korkuyorum.

F.

2011-01-23T02:31:00.008+02:00

"Çabucak vazgeçersiniz, artık onu aramazsınız; ne şehirde, ne gecede, ne de gündüzde. Böylece yine de bu aşkı sizin için olabilecek tek şekliyle yaşayabildiniz, başınıza gelmeden; kaybederek."

E. (vren Bozması)

2011-01-22T16:24:00.005+02:00

“Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. Sonra, aradan seneler geçtiği halde, nasıl hala ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyük bir infial duyuyordum.”

D.

2010-12-27T21:19:00.003+02:00

http://fizy.com/#s/1d333e

Kimse beni senin gibi sevmedi değil; ben kimseyi senin gibi sevmedim üzerinden acınacak hallere düşebiliyor insan. Konuşmak zorunda olmadığım için mutluyken, şarkılar bile yalan söylebiliyorlar. Cebimdeki bozuklukların sesleri, yokuş aşağı inerken cebin delinmesi; paraların saçılması, hadi şimdi koş koşabilirsen, tut tutabilirsen, sev sevebilirsen. Birilerini.

Did you really want?

C.

2010-12-23T00:28:00.003+02:00

http://fizy.com/#s/1f9xaw

Kelimelerin duygularımı dillendirebilecek kadar cesur olamadıkları bir dünyada yaşıyorum. O sahil kasabasında bıraktığım tüm eşyalarımı geri istemeyecek kadar katı bir kalple yaşıyorum. 30 ay sonunda içimi dökebildiğim kadar korkmadığım iki insana sahip olduğum bir yerde yaşıyorum. Kilometrelere ölçülemeyecek kadar uzakta olan birini özlediğim, sustuğum, söylediklerine inanmak istediğim, ama konuşamadığım, sadece şarkılar yolladığım bir evrende yaşıyorum.

B.

2010-12-19T04:02:00.005+02:00

http://fizy.com/#s/1dlad7

Tam adını anamayıp ismini dilimi ısırarak söylerken telefon çalmış; sonra ben ahh'larken bir daha çalmış telefon.

Saat 00:23 Kelimelerle sarf ettiğim efor alkolle karıştığı için hatırlamıyordum; tek bir kelime hatırlamıyormuşum ve kendime lanetler ediyormuşum.

Saat 01:19 Biraz kendime gelip yatağıma uzandığım anda telefona uzanmışım. Kelimelerle sarf ettiğim efor daha az alkolle karıştığı için 2-3 cümle hatırlıyormuşum ve kendime lanetler ediyormuşum.

Uyumuşum.

Telefon elimde, bilgisayar kucağımda.

Sabah 8'de kapının tıklamasıyla uyanmışım, Z. gelmiş, içeri almışım. Bilgisayara bakmışım, K. ve F. eve vardığımı geç de olsa haber vermişim. Uykuya dalma sürecinde telefona bakmışım;

Saat 03:16 Aranmışım, duymamışım.

Saat 03:19 Aranmışım, açmışım, konuşmuşum; çok soğukmuş, belki gelirmiş, inanmamışım ama yine de beklemişim.

Saat 11:48 Uyanmışım.

Her şey bir rüyaymış. Dalmışım.

Yine de. Beklemişim. Bekleşmişim. Beklermişim. Yeni yıl olmadan; dalarmışım.

A.

2010-12-14T14:06:00.006+02:00

http://fizy.com/#s/1m8w11

Kendi kendimi düşürüp kendi kendime kalkıyorum. İstediklerimi hiçbir zaman netleştiremiyorum. Ağzımı açıp da söyleyemediklerim büyüdükçe kaçıyorum. Daha açıp konuşup daha fazla cümle kurarak kimseyi üzmüyorum diye olmamış kadın diye suçlanıyorum. Ne kadar umarsız görünsem de bazen daralıyorum. Seneler sonra yorulduğum için gizlice ağlayabiliyorum. Yalnız kalmak istemediğim için kimseyi harcamıyorum. Öznelerime birini daha ekleyip yüklemi çoğullaştıramıyorum. İşte bu yüzden siz ikinize; siz hepinize ben tekken bakamıyorum.

uç.

2010-09-11T14:20:00.003+03:00

Elim kolum belim dilim. Benim. Aidiyet. Kıskançlık. Sahip. Ruh. Tin ve Ten.

Her yaptığımdan bir anlam çıkarmak zorunda değilsin.

Hata. Rutin. Uçkur. Büyük ayı.

Senden nefret ediyorum. Çünkü beni iyi hissettiriyorsun.

Ellerim kan içinde. Kolumdaki ince çizikten bu kadar kan akması. Belim ağrıyor, yattığım yer. Dilimi ısırıyorum, bu sefer bilmeden. Geriye dönüp bakmıyorum, büyükçe bir taştan atlıyorum. Güneş doğalı 1 saat oldu daha. Hiçbir zaman kimo diye sorduklarında benim diye cevap veremedim. En korktuğum ismimdin. Çok sıcaktı, sazlıklardan mı denizden mi yürüsem. Bilemedim. Ayakkabılarımı ele alıp sıcak asfalttan yürüdüm. Bir çeşit kendini cezalandırma şekli. O an rahat yatağında uyuyanları kıskandım. Nefret ettim. Sigara alacağım tek yer kapalı. Kırık bir sigara buldum çantada, çakmağım sende kalmış. Geriye dönüp bakmıyorum. Ne salaklık. Orda durup bana bakmadığına eminim. Ruhun 23 gram olduğunu zırvalayan film geliyor aklıma. İnharritu adamın soyadı. İsmini söylerken korkuyorum. Allah varsa şu anda bana bakarak ne kadar eğlendiğini düşünüyorum. Ellerim kan içinde. Koluma bakıyorum. Taş kesikleri. Hiçbir zaman elimi tutmadığını düşünüyorum. Tutamazsın. Senden nefret ediyorum. Beni iyi hissettirmeyecek kadar uzak.

Elimde olsa geri dönüp yakardım her yeri. Tek bir kıvılcım tutuşması için. Yeterdi. Elimi cebime attım. Çakmağım sende kalmış. İsmin bende.

2010-08-05T20:00:00.001+03:00

- Aramızdaki şey, hiç iyi bir şey değil; iç savaş gibi.

- İç savaşın ne demek olduğunu biliyor musun?

- Hayır, ama bizi anlattığına eminim.

g.

2010-07-27T23:49:00.003+03:00

Ne yapsa suçlu olma durumu,

Olay yeri inceleme memuru.

Sussam ayrı, konuşsam ayrı dert,

Artakalanlar zaten çoktan oldu pert.

Artık demir almak günü gelmişse zamandan,

Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar.

Ne sen sor, ne ben söyleyeyim olanı,

Bitenler zaten akıtmış yalanı dolanı.

Yükselerek arşa değerse senin başın,

Hesap et, ortada kalınca nasıl ayrı oynar kıçın başın.

Şimdi herkes susmuş, koroda solosu olan bir ben,

Kim bilir neler geçiyor aklından,

Herkes kaçıyor, arada kalan yine ben.

bak bana.

2010-07-19T16:59:00.003+03:00

hastayım ben. (bırak kolumu, canımı yakmaya ne kadar hevesli olduğunu biliyorum.) duyuyor musun? iyi dinle. (kafanı kaldırıp gökyüzüne bakamayacak kadar yalnızsın.) duyuyor musun? iyi dinle. (bıraksana, ne zaman dinledin ki beni zaten) sus o zaman. (çığlıklar, haykırmalar, susma istiyorum aslında.) gülmesene, bak ben.. (çok güzel bakıyorsun, bakma.) açıklama yapmak istemiyorum. (hava çok sıcak. kadınlardan bahsediyorsun.) gündemi takip edemeyecek kadar yorgunum. (kadınım ben. sahiplenilmeden sahiplenmek istiyorum.) deniz kenarı, susuz yaz, kamp çadırı. (sahilde hiç olmadık biz.) olamaz, isimler söylüyorsun, duymak istemiyorum. (gözlerine bakıyorum, beni görmeni istiyorum ama.. (bakamıyorum sana, korkuyorum.) ellerini uzatışın, sigaraya dokunuşun, çakmağı tutuşun. (bu elleri nerde görsem tanırım, başka bir kadına nasıl dokunduğunu bilirim.) hiçbir şeyim yok aslında benim, iyi dinle, hiçbir şeyim yok diyorum sana, bana ait olan tek bir şey yok şurda. (ufka bakıyorsun, güneş doğmak üzere, BAK BANA.) bu sene doğru düzgün kitap okumadım, film de seyretmedim, sosyolojiyle ilgili çok bi sikim de öğrenemedim zaten. (yazmak istediğimden bahsedemem kimseye, çok asosyal kuramlarda, çok depresif anılarda bıraktım sözcüklerimi.) yazdıklarımdan bahsedemem. (kusur dolu çünkü, iyi yazdığıma inanmayacak kadar kötü yazıyorum.) okuyor musun acaba? (sormadım bu soruyu, okuyorsun biliyorum, soru soracak kadar okuyorsun.) ben.. yazmak istiyorum. (kayda değer hiçbir şey yazamayacak kadar beceriksizim.) yaşamaya büyük bir yeteneğim var ama ilgimi çekmiyor. (yeteneksizin önde gidenisin de bana, söyle, bana dair bir şeyler söyle.)

-duyuyor musun?

-uğraşıyorum en azından.

-duymak için dinlemek gerekir.

-tamam.

-bilerek yapmıyorum, aslında adam akıllı şeyler yazmak istiyorum. ben. acıyor.

-..

-gidiyor musun? (gitme. kal. biraz daha.)

-hava.. çok sıcak.

-tamam.

-ne oldu?

-hiçbir şey olamadı. olamadık.

eski yaralardan biri.

2010-07-14T18:39:00.004+03:00

uyanıyorum.

cümleye büyük harflerle başlayamayacak kadar sıcak bir gün bugün. her zaman yanı başımda duran su bardağına uzanıyorum. yüzeyde gördüğüm tozları umursamayacak kadar sıcak bir gün bugün.

uyanıyorum.

yataktan çıkmaya cesaret edemeyecek kadar zor bir gün bugün. her zaman yatağın yakınında duran telefonuma uzanıyorum. ekranda görmek istediğim isimleri aklımdan geçiremeyecek kadar zor bir gün bugün.

uyanıyorum.

yastığımı ters çevirmeye üşenecek kadar sıkıcı bir gün bugün. yere uzanıyorum, yazmak istiyorum. aklımdan geçenleri kağıda dökmeye gücüm olmadığı kadar sıkıcı bir gün bugün.

pencereyi açıyorum. önüne bir sandalye çekip oturuyorum. karşı apartmanda yaşlı bir adamın oturduğunu ve benim odamı dikizliyor olmasını hayal ediyorum. o'nun hiçbir zaman fark etmediği yamuk ağızlı gülüşümle çapkın çapkın bakıyorum emekli öğretmen muzaffer'in penceresine doğru. kültablasını her zamanki gibi unutmuş olduğum için tükürükle doldurduğum avucumu kullanıyorum, tabii o an için izmariti ne yapacağımı düşünmüyorum.

sahi, ben ne zaman bir işin sonunu düşünerek yaptım bilmiyorum. her neyse, candan erçetin oturuşumu bozacak bir müzik sesi geliyor apartmanın açık bir penceresinden. ayağa fırlayamayacak kadar sıcak, zor ve sıkıcı bir gün olmasına rağmen pencere pervazına tutunuyorum düşmemek için. bu şarkı, sıcak, zor ve sıkıcı bir gün şarkısı değil çünkü, neşet ertaş çalıyor komşulardan biri son ses.

yere fırlattığım kalemi bulmaya çalışıyorum, bu şarkı bitmemeli ki yazabileyim diye.çünkü şarkılara sığınıp cesaret bulmaya çalıştığım, 22 yaşına yeni girdiğim günlerden biri bugün. sol elim hand-made küllük olmuş, sağ elimde kalem, kağıt bulamadığım için geceden sineklerin boş bıraktığı alanları dolduruyorum. neler yazdığımın hiçbir önemi yok o an için.

şarkı bitiyor.

kalem elimden düşüyor. artık yerimden kalkmam gerektiğini düşünüyorum, izmaritin ıslak kokusuna o şarkı yokken dayanabileceğimi sanmıyorum.

şarkı bitiyor.

oturduğum yerden emekli öğretmen muzaffer'in penceresine bakıyorum, zira ne kadar da eğlenmiştir bacaklarıma bakarken.

şarkı bitiyor.

kafamı bacaklarıma indirip de yazdıklarımı okumaya cesaretim yok. canım yanıyor, kalemi fazla zorlamaktan eski yaralarımdan birini deşiyorum yanlışlıkla.

şarkı bitiyor.

yerimden kalkıyorum. bir bacağımdan ince ince kan sızıyor. bakamıyorum yazdıklarıma. avucumu pencereden çıkartıp ters yüz ediyorum. komşular umrumda değil.

şarkı bitiyor.

odadan çıkıp banyoya adım atıyorum. ne aynaya bakacak cesaretim var, ne de bacaklarıma. suyu ayarlıyorum.

şarkı bitiyor.

banyoya giriyorum. yazdıklarımı okuyacak kadar cesaretli değilim. suyun altına girip gözlerimi kapatıyorum. o'nun hiçbir zaman beni dinlemediğine emin olduğum ince ses tonumla ismini fısıldıyorum.

kelimeler bacaklarımdan, ismi dudaklarımdan akıyor. kimse görmüyor, kimse duymuyor neyse ki. cesaretimi kıracak ne varsa daha düşünüyorum, inadına bakmıyorum yerlere, ne kelimeleri görmek istiyorum o an, ne de o'nun ismini.

çıkıyorum banyodan. klasik bir sahne olsun diye, buhulanmış aynayı siliyorum elimle. gülümsemeye çalışıyorum. olmuyor. kafamı çevirip duşa bakacak cesareti buluyorum o an kendimde.

irkiliyorum.

suların arasında kaybolmaya çalışan kelimeleri ve o'nun ismini görüyorum.

hayatıma benzeyen banyo giderinin tıkalı olduğunu unutuyorum.

Kasım 2009

2010-07-14T01:41:00.002+03:00

uyandığında saatin ne kadar erken olduğunu bilecek kadar ayık değil, halbuki yatmadan önce ayılmak için içtiği sütsüz, şekersiz kahvenin bardağı masanın köşesinde. gözlerini ilk açtığında yaptığı şeyi yapmıyor bu sefer, bakmıyor saate ya da kalkmıyor yerinden. içinde saymaya çalıştığı isimleri yutuyor, tek bir isim kalıyor boğazında, elini sokup çıkarıp baş ucundaki masanın üzerine, kurumuş, artık kahveli bardağın kenarına doğru sallandırıyor. düşüyor isim yere. eğilip almaya çalıştığında yataktan hızlı kalmanın bedeli olan baş dönmesiyle yer çekimine yenilen vücudu yere bırakıyor kendini. isime uzanmaya çalıştıkça kaçıyor isim. belli ki intikam almaya çalışıyor diye geçirerek içinden daha temkinli kalkıyor yerinden ama nafile, bu sefer isim kayıp. aramaktan yorgun düşene kadar tüm evi 42 kez dolaşıyor. yok. artık saate bakmanın zamanı geldiğini düşünüp uzanıyor saate, kırmızı, eciş bücüş, rakamlarının kimisi yere düşmekten baygınlık geçirmişçesine sallanan bir çalar saat. yenisi asla alınmaz, eskisi asla atılmaz cinsten. hala zaman var, kim bilir ne kadar erken uyanmış. isimse yok. geceden kalma dibi tortulu kahve bardağına uzanıyor, yine yetişemiyor, sinirlenip hızlıca yaptığı hamlede ayağı emektar masaya çarpıyor, masanın ucundaki kahve fincanı sallanmaya başlıyor. o an kırmızı, eciş bücüş, rakamlarının kimisi yere düşmekten baygınlık geçirmişçesine sallanan çalar saat duruyor. o an zaman duruyor. kahve fincanı dibindeki turtusuyla sonsuza kadar sallanacakmış gibi dursa da, an'a yenik düşüyor. küçücük fincandan çıkan inanılmaz şangırtıyla tekrar yere oturuyor. bu sefer ne baş dönmesi, ne akşamdan kalmalık. fincan, ismin üstüne düşüyor. şimdi hangisi daha paramparça, bilemeden yerde oturuyor. bir elinde sağlam kalan fincanın kulbu, diğer elinde isimin parçalan-a-mayan tarafı.

''söylediklerini geri almak, kelimelerden pişman olmak için çok geç artık.''

fincan kulbunu duvara fırlatıyor, inatla parçalanmayan kulp, geri dönüp koluna derin bir iz bırakıyor. elindeki yarımkalanisme bakıyor, diğer yarısını bulup yapıştırıyor yerinden kalkmadan. en son hamlesi, yere damlayan kanlara dur der gibi, ismi alıp kulbun açtığı yaraya yapıştırmak oluyor. artık ne kadar geç olsa da

2010-07-13T05:05:00.001+03:00

'Bunların hepsi bir oyundu.'

Evet çünkü gerçek olamayacak kadar güzeldi.

Ve perde.

2010-07-13T00:53:00.002+03:00

yazamıyorum.

fonda give me the words, that tell me nothing.

altı üstü kaç nota var ki kafasını al, ikiyle çarp.

altı üstü kaç harf var ki?

ben hangilerini zaptetmeye çalışıyorum ki içim için?

içim için

kelimeler

sustukça susasım, gördükçe yazmayasım geliyor.

konuşursam sen, yazarsam ben batarım.

2010-07-04T22:26:00.002+03:00

'ben gidiyorum.' dedi adam.

o anda başlayan sağanak yağmur durumu daha da romantikleştiriyor, erkekler ağlamaz klişesini yerle yeksan eyliyordu.

'sen çok güzel bir kızsın..'

kimin umrunda, nereye gidiyorsan ben de geleyim diyordu kadın, ağlıyordu.

olması gerektiği gibi değildi bu sahne, öfkeden değildi yumruklarını sıkması kadının. adam kadını öperek susturuyordu. kadın hıçkırıyordu.

adam belalardan, aranmaktan bahsediyordu; güzel bir hayatı olmayacağından, hep kaçmak zorunda olduğundan söz ederken, kadının yüzünü ellerinin arasına alıyordu.

artık yağmur işlevselliğini yitiriyordu.

'her şeyi konuşacağız, ama bugün değil.' dedi adam.

koşarak geldiği yerden geri dönüyordu, ardına bakmaması gerektiği için bakmıyordu.

kadın fısıldadı, 'ama ben, çok seviyorum seni.'

film bitti.

sonra kendi vedalarımı düşünmeye başladım.

dramatik? romantik? ağlak?

hiçbir zaman uzun uzadıya vedalarım olmadı.

başlangıçlarım ve bitişlerim hep yakındı çünkü benim.

ellerime ceplerime koymadan önce, yağan yağmuru anlamak için gökyüzüne doğru tek gözümü kısarak bakar, bir sigara yakıp yoluma devam ederdim. ya da güneşli bir günde gidenleri ya da kalanları hiç umursamıyormuşçasına gülerek gözlerimi kısar; onların arkalarını döndükten emin olduktan sonra, sırf etkili bir dramatiklik olsun diye, arkama dönüp onlara bakar, sigaramı boşluğa fırlatırım.

çünkü ben aslında pek umursamaz bir romantik değilimdir.

2010-06-29T00:42:00.002+03:00

şimdi anlatacağım hikayedeki kişiler ve kurumlar tamamen gerçek aklın ürünüdür. hayallerdeki kişiler ve kurumlarla hiçbir alakası yoktur.

hikaye moda'da başlıyor. geçen sene. ev kalabalık. aslında biraz benim hikayem bu. çünkü onların hepsi eskiden arkadaşlar. moda'da başlayan hikayenin alt metnini sonradan öğreniyorum, durumlar çok karışık. gizli özne olan kişi meğer esas kadınmış. bense, sadece figuran belki, kendi rolümü bilmiyorum. hikaye göztepe'de devam ediyor. ama reyting alamayıp ilk bölümden yayından kaldıran bir dizi oluyor.

sonra araya yaz giriyor. kimseden haber alamıyorum. olanları unutuyorum. başka rollerim var.

bir sene sonra aynı yer. kişi sayısı azalmış, esas kadın ve esas erkek benim annem ve babam rolünde. figüran mertebesinden çıktığımı düşünüyorum, yardımcı kadın oyuncu belki, bilmiyorum, elbet bir de yardımcı erkek oyuncumuz var.

yalanlar. genelde moda sahilde hesaplaşmalar oluyor, bazen ipler kopuyor, bazen sağlamlaşıyor, bilmiyorum. ama yalanlara tutunuyoruz kısmen, yalan olduğunu bile bile.

sonra hesaplaşmalar büyüyor. esas kadın, esas erkek, yardımcı rol, figüran birbirine karışıyor. herkes birbirinden bir şeyler gizlemeye çalışırken, kadraja girenler olayları değiştiriyor. kıskançlık, aidiyet, sorumluluklar büyüyor.

yardımcı kadın oyuncuya çok yükleniliyor, ezber kapasitesini aşan replikler yazılıyor, formdan düştüğü için aklı sulanıyor. figüranlar kendilerini oyunda sanıyorlarken, aslında her şeyden bihaber olanlar.

dengeler sarsılıyor. kantarın topuzu kaçıyor. hissedilmemesi gereken ne varsa, hissediliyor; unutulan replikler yüzünden doğaçlamaya dönüyoruz. olmuyor.

dizi projesi reyting yüzünden yayından kaldırılıyor geçen yıl.

bu sene sahnelenen oyun ise, oyuncuların alkol batağına saplanması yüzünden sergilenemiyor olsa daha etkili olurdu.

ama konuşulamayanlar, konuşulanlardan fazla olunca, doğaçlama tiyatro perdesini kapatmak üzere son oyunlarını sergiliyor.

2010-06-24T02:14:00.002+03:00

''sen kime inanıyorsun ki bana birilerine inanmamı söylüyorsun. kusura bakma, yok öyle bir dünya.''

dedi bana.

eve yalnız döndüm.

yatak soğuktu.

kendimden başka kimseye inanamadığımı biliyordu, biliyorlardı.

sevme ve sevilme kesişimi.

ya da sevip de katlanmak, sevilip de çektirmek.

kötü bir insanım.

birazdan yalanlarımla, arayı bulamadan uykuya dalarım.

2010-06-17T22:37:00.003+03:00

evler var.

evlerde odalar var.

odalarda duvarlar var.

duvarlarda sözcükler var. sözcüklerim var.

benim öznelerim eksik, yüklerim fazla, cümlelerim ise devrik.

benim bizlerim eksik, benlerim fazla, zamirlerim ise çarpık.

benim aidiyetlerim eksik, sorumluluklarım fazla, hayatım ise yalan.

sözcüklerim var ama, ben konuşuyorum, sen dinliyorsun, ben konuşuyorum, onlar dinliyorlar.

yalanlar söylüyorum, yalanlar söylüyorlar, yalan olduğunu bile bile inanıyoruz.

çünkü insanız biz, tutunacak eller ararız, yalanlara inanırız.

sözcüklere inanırız.

duvarlara yaslanırız.

odalara sığınırız.

evlerse, evleri boş ver.

çünkü biz evlerde kalmayız.

evlerdeki o ellerde kalırız.

2010-06-11T00:01:00.002+03:00

bazı şeyler hiç geçmiyor.

olmaz.

2010-06-07T18:13:00.003+03:00

''insan yaşamazsa nasıl yazar ki?''

yazar. insan yaşamadıklarını bazen yaşadıklarından çok daha iyi yazıyor, ağzını yüzünü kırıyor okuyanın. kibarca. çok kırdılar beni, ordan bildiklerim.

bugün ıslanmaktan son anda kurtulunca, sapaktan dönüp tenteye sığınınca aklıma geldi.

mesela hiçbir erkek olmadı ki bana yağmurda şemsiye tutsun. ya hiç şemsiyem olmadı, ya da yanlarına sığındım ben 'eksik'lerin. ya da hiçbir zaman isimsiz hediyeler, zamansız güller, aşklı mektuplar bulmadım ben kapımda -birisi bırakıp gitmiş olmalı- demedim ben hiç. bana yemek yapmaya çalışırken şapşal diyerek yanık tencereyi beraber yıkadığım biri girmedi hiç hayatıma. hastalandığımda ateşimi düşüren ranza tepelerinde hep kendim idim, sancılı gecede hastanelerin acil servislerine taksinin arka koltuğunda bozuklukları sayarak giden de bendim. hiçbir erkek bana bir film ithaf etmedi, en romantiğinden. bana doğum günümde şaşırtıcı hediyeler alınmaz da aslında hiç, film, kitap, alçakgönüllü vurdumduymazından bir porsiyon. kırk yılda bir mide bulantılarımda, saçlarımı ensemden tutan kimse olmadı benim, sonrasında yatağa yatıran. dirseklerim ve ben başbaşaydık genelde. sabahları uyandığımda bana kahvaltı hazırlayanlar sevgilim değildi; genelde pazar sabahları evlerden kaçarcasına çıkan bendim çünkü, duvar kenarından sıyrılıp akşamdan kalma gözlerle.

beni suçladılar sonra. itiyorum diye. kendimde değilim diye. oysa bunlar hep -kendi-liğimden geldi başıma. bırak beni, tek başıma ayaklarımın üstünde. hah. neyse ne. bir kere terk edildim, 15 yaşında. sevmedim sanıyorlar bazen, hep böyle soğuk değilim ben elbet, karşılıksız aşklarım da oldu benim, tek taraflı sevişmelerim de. ertesi gün aranmadığım da oldu, küpelerimi unutma bahanesiyle geri döndüğüm evler de.

ama illegal hep ben oldum. ayıplanan. kadındım çünkü. sadece bağımsız yaşamak isteyen biriyken, sadece tek başına dikilmeyi bildiği için soğuk nevale oluverirdim, süzerek bakınca aşifte oluveren, içki masasına eşlik edince can arkadaş kesilen; hiçbir şey yaşamıyormuş gibi görünüp de en çok acı çeken de bendim hep. şu an özleyen, bir ara ağlayan ama konuşamayan-konuşmayan.

şimdi özleyince ben, arayamayınca ama.

konuşamayınca ben, aklıma sen gelince.

bilmiyorum.

işlerin sarpa sardığı yerler mi yoksa bu siktiğim sarp kayalıklıklar mı, haram kafası mı, yaptıklarımın ceremesi mi.

bilmiyorum.

2010-05-23T01:29:00.002+03:00

'yağmur giriyor içeri.' dedi. kalkıp pencereyi kapatması için dürttüm. bu arada yanyana sıralandığımzda nasıl göründüğümüzü merak ediyordum uzaktan. soramazdım. çünkü ikimiz zaten suçluyduk orda normlarca. kadın dayanışmasını yaşıyorduk, yerimizden mutlu ama bi o kadar huzursuzduk. eğilip filmi tekrar başlatıyordu biri. omuz omuza oturuyorduk ve her birimizin aklından neler neler geçiyordu. ellerimi gözlerimden önümden geçirirken, kokuyu duydum. ellerimin kokusu.

'ben' gibi kokuyordu. eski gazete, yeni ambalaj, geçen yılım kokuyordu elim. konuşamadım.

sağıma dayanıp, soluma uzandım. kimseye anlatamazdım bu ruh halini. merhaba, 21 yaşındayım, günlerdir buradayım, zaman çok güzel geçiyor, mutlu sayılırım, ama yarınım yok. diyemezdim. sonra sesi duydum. sesimi duydum.

'aslına bakarsan.' derken, bakışlarını sevdim onların. o an doğru yerde olduğumu anladım. geleceğimi çözümledim, karar verdim. sustum.

küçük yer, küçücük yastıklar, ince örtüler de olsa, orda uyudum. orda uyandım.

mutlu oldum.

hayatımda ilk defa kayıp günler yaşıyorum.

2010 mayıs ayımın 4te 3ü kayıp benim.

2010-04-07T00:54:00.001+03:00

keşke aklımdan geçenleri, her şeyi, sana anlatabilseydim.
keşke.
bu kadar tutumsar olmasaydım.

2010-03-30T23:37:00.002+03:00

güvenmiyorum.
kendim dahil hiç kimseye güvenmiyorum.
çünkü bana güvenmek öğretilmek istenirken, elimde kalanlar hep yalanlar oldu.
çünkü ben annemi, babamı, en yakın arkadaşımı, sevgilimi.
her neyse.

kendim dahil hiç kimseye güvenmiyorum diye, bakamıyorum gözlerine.
çünkü başkası her an çıkıp gelebilir diye.
çünkü bana davrandığın gibi karşımdakine.
her neyse.

2010-03-14T22:41:00.002+02:00

herkes herkesi sever.
herkes herkesi öper.
herkes herkese bakar.

ama herkes başka sever herkesi. belki aynı öper, kısmen aynı bakar, ama başka sever. az değil, çok değil, başka sever. sen bilirsin, anlarsın bazı şeyleri, ama diyemezsin. binlerce kelime gelir dudaklarıma, sen beni öpersin, susarım. seviyorum demek isterim, sen bana bakarsın, biz güleriz, susarım.

konuşuruz, anlatırım, belki kimseye anlatmadıklarımı. belki annemi, belki babamı, belki onları, bunları. duvarları kaldırırım, gardım düşer, savaşmam, ama kaybetmem de. dokunurum ben, bakarım, yazarım. seviyorum demek isterim, sen bana bakarsın, biz güleriz, susarım.

biz senle nedenleri konuruşuz. neyi değil, ne zamanı değil, sonuçları buluruz.

2010-03-09T21:38:00.002+02:00

artık yüzüne bir gülücük kondurmayacağım
kalbini daha önceki gibi parlatmayacağım
artık hikayelerimi dinlemiyorsun
beni eskisi gibi rahatlatmıyorsun.

çok mu kabaydım, çok mu kötü,
çok mu açıktım
çok mu uçmuştum, çok mu hızlı
çok mu yakındım?

dudaklarını ilk öptüğündeki gibi hissetmiyorum
gerçeklerdense, kaçmayı tercih ediyorum.

çok mu gururluydum, çok mu umutlu,
çok mu muhtaçtım
çok mu çılgındım, çok mu fazla
çok mu vericiydim?

ne kadar uzakta olduğunun
ne kadar sürdüğünün
önemi yok,
orada olacağım.

ekim 09.

2010-02-19T23:02:00.004+02:00

(...)sormak istediğim sorular var. gözlerim gördüklerime inanmıyordu, ya da götümle gülemiyordum. ne trajedi, ne de drama. facebooktaki ortaya karışık isimli fotoğraf albümleri gibiyim. her şey var ama ne ararsan bulamazsın kafası. karşımdaydı, yanımdaydı, bana sarılıyordu, boynumdan kokluyordu. aranızda ne var sizin-lere, cevap vermemek için bıyığım olsa da altından gülümsesem diyordum. saatimi kaybetmiştim, hali-yle vakti-yle yerinde olan bir insan değildim. bi şeyler olmuştu, bi şeyler bitmişti, ama başlangıcı yoktu. ŞAHANE. soramıyorum, konuşamıyorum, kaç ay oldu, kaç saat. ekle-çıkar-böl. ama çarpma. ama sus.

alsam. karşıma oturup tek bir soru sorardım. biz neyiz* edebiyatı değildi yapacağım. onun ve benim belli bir oluşum olmadığımız apaçık ortada. sadece egomu tatmin etmek adına, tek bir soru. cevabı beni üzse de.

'sen, benim hayatıma neden girdin?'

easy.

2010-02-18T02:33:00.002+02:00

koşuyordum.
hani o hep özenmeye çalıştığım ama zerre içimden gelmeyen, yazları caddebostan sahilde gördüğüm, sabahın köründe kalkıp, taze portakal suyunu içip, en sportif görüntüsüne bürünmüş, kulaklarına gelen müziğe içlerinden tempo tutup da, kafalarından klip çeken 'hedeflerine çoktan ulaşmış' aah o çılgın insanlardandım.
ama ortada fark vardı. gözle görülmez elle tutulmaz, sadece tek bir algıyla anlaşılabilir.

caddebostan sahildeydim.
mevsimin yazla alakası yoktu, karlar yeni eriyordu. sabahın köründe kalkmamıştım, aksine öğleni geçe uyanmıştım. içtiğim portakal suyu değildi, akşamdan- yarım kalmış, asidi kaçmış birayı içtim çıkarken. en sportif görüntümün de bu olduğunu da sanmıyorum, saçlarım 2 günlük, makyajım yarım, lenslerim yapışmış, her yerim sigara kokusu. daha iyileri vardı. kulaklarıma gelen müzik, onlarınkinden çok farklıydı, eminim. hedeflerine çoktan ulaşmıştan uzak, daha hedefi bilmeyen noktada, çektiğim klip bambaşkaydı.
ama ortada fark vardı. gözle görülmez elle tutulmaz, sadece koklayarak anlaşılabilir.

caddebostan sahildeydim.
mevsimin yazla alakası olmamasına rağmen, bunlar beni hiç üşütmüyordu. hissetmiyordum. ilk defa alarma aldırmamış, uyudukça uyumuştum. düşünmemek için günlerdir uyuyordum. içtiklerimden ne tat alıyor, ne susuyor, ne acıkıyordum. hissetmiyordum ben. yoktun sen, vardın ama. yoktun. bilmiyorum. görüntüm umrumda bile değildi hem, ne fark ederdi. dinlediğim müzik, her türlü şarkıyı ileri sarıyordum ki sus diye. her şarkıya eşlik eden seni, her seferinde bana bakışını hatırlatan zihnim sussun diye. ellerim. saçlarım. boynum. sendi. sigara ve sendi. yastık ve ben. huzur ve biz. martı sesleriyle dağılan dalgaların tanecikleriydi. kafamda dönen tek bir klip vardı, tek bir an.

ortada fark vardı.
ortada yanlış vardı.
yer-zaman-mekan üçlemesinin olmaması gereken yerde, söylenmemesi gereken sözler varken, sen, o gün, orda, gereken yerde, söylenmesi gereken sözleri, sigaranı yakmak için eğildin saliselerle kaçırmıştın.

ayaklarımı suya doğru sallandırırken, ben, o gün, orda, gerekmeyen yerde, yutmamam gereken harfleri tutarken, sönmekte olan izmariti savurmak için rüzgarı hesaplayamadığım için saliselerle kendimi yakmıştım.

2010-02-16T18:48:00.002+02:00

oturuyordum.
yerdeki kahve fincanı kırıklarını toplamayı düşünüyordum.
düşünüyordum.
ne zaman ayrı düştüğümüzü bulmaya çalışıyordum.
bulamıyordum.
aranıyor muydum cevabı gerçekten?

'seni artık hissedemiyorum.'
böyle demiştim.
yine konuşmamış, gözlerini kaçırmış, mutfağa gitmişti.
'ne kadar daha saklanabilirsin?'
susmamıştım.
masaya oturdu. karşısına oturdum.
pencereden dışarı bakıyordu omuzumun üstünden.
en sevdiği renk olmuştu hava çünkü.
gözlerimi üzerinden çektim.
çok olmuştu bana böyle bakmayalı çünkü.

anlatmaya başladı.
gittikçe artan bir hızda.
anlamıyordum.
kelimeler boğuk seslere dönüşüyordu, isimler duyuyordum, renkler görüyordum, artıyordu.
sesinin şiddeti artıyordu.
suçluyordu beni.
aniden sustu.
pencerenin önüne gidene dek o'nu izledim.

arkası bana dönüktü.
üstündeki her kıyafeti, omzunun her bir duruşunu, ellerini, parmaklarının pervazı her kavrayışını, boynunun bana ne taraftan döneceğini.
biliyordum. biliyordu. biz.

yanına gittim. konuşmuyordum.
baktığı yerdeki martıları gördüm.
gülümsedim.
bana döndü.
'git burdan.'
sustu. sustum.
bana dönüktü, ona gülümserken fısıldadım.
'burdan git. kendini bulana kadar bana gelme.'

kolumu kavradı.
bağırmaya başladı.
gülüyordum.
artıyordu.
'hayatına dahil etmeye korkuyorsun insanları.'
elimdeki bardağı aldı.

duvardaki iz o'nun iziydi. onların. onlarımın.

gitti.
ne ayakta durabiliyordum, ne de oturabiliyordum.
gömleği kapı kolunda asılıydı.
dağınık olmakla suçlardım onu.
komidindeki su bardağı. ağzına kadar dolu.
uyumadığımın işareti.
taşıran son damla.
gitti.

oturuyordum.
yerdeki kahve fincanı kırıklarını toplamayı düşünüyordum.
çünkü kimse rüyasında kan görmek istemez.

2010-02-08T00:18:00.003+02:00

az önce bana birisi tutarsız bi kadınsın dedi. hımmss diye cevap verdim.
sonra;
'sen kendine bile güvenemezken, bir başkasına nasıl güveneceksin?' dedi.

sonra aklıma kimler geldi. 2009 aralıktan başlayıp 2004 ocağına gittim.
tarihleri yitirdim.
neden güvensizim dedim.

babam dedim. 15 yaşındaydım. annem dedim. 15 yaşındaydım.
orta okuldayım. hayatımın ilk güven sorununu p. ile yaşadım. en yakın arkadaşım.

d. 16 yaşındaydım. sevdim. liseliydik. yeni yetme. yarı yolda bırakıldım. 16 yaşındaydım.
o sene, 'güven'e 'gücen'dim. ben de bıraktım. artık bırakılmamak için, güveni bıraktım.

17 yaşındaydım.
alfabe dolusu isimler. unutulan baş harflerim vardı.
unutulan günlerim, uyutulan yanlarım vardı.
sevildim, ayıplandım, kınandım.
onlar sayesinde ayaktaydım.
yanlış olacağını bile bile yaptım.
güçlü tavırlar takındım.

17 yaşımın son günleri. b. geldi. p.den arda kalan izlerim vardı. unutturdu. sevdim. sevildim.
sonra.
sı yok mesela.
kayıp.
ne oldu.
sınırlar vardı, aşılmamalı. sözler vardı, duyulmamalı. esler vardı, durulmadı.
olmadı.
bıraktım.

18dim. güçlüydüm ya hani.
sevdim. y. sevildim.
sonra.
sı yok mesela.
kayıp.
ne oldu.
sınırlar vardı, aşılmamalı. sözler vardı, duyulmamalı. esler vardı, durulmadı.
olmadı.
bıraktım.

19 geldi, 20 geçti. harfler geldi. harfler gitti.
annem bana büyük laflar etti.
güvensizliğimi kendi üstüne aldı, suçluyuz dedi. sustum.
harfler dedim. dert değil dedi.
sarıldı. sustum.

21 yaşındayım.
ikibindokuz. o kadar aldı. o kadar götürdü. tam biterken yıl. üçnokta.
sen kendine bile güvenemezken, bir başkasına nasıl güveneceksin dedi.
güvendim.

sustum.

2010-02-03T02:23:00.002+02:00

istediklerim istediklerinle istek ve istememek kadar benzeşirse eğer
ya da öyle değil
isteklerim istemediklerinle istekleri dizginlemek yönünden istekleşirse
bu hiç değil
istemediklerim senin isteklerinse ve istemediklerimiz oluyorsa
nasıl desem
istediklerim, senin istemediklerinse
isteklerin, benim isteklerim değilse
istediklerimiz istem dışıysa.

siktir et.

seni istediğim gerçeği, isteklerimse..

fizana gittim gelcem.

2010-02-01T21:24:00.006+02:00

selam, naber?
birileriyle konuşuyor gibi blög yazmayalı çok olmuştu.
2009 martından beri bu sayfayı kusar gibi kullanıyorum, demin dikkatimi cezbetti. o zamanlar filmler, müzikler, enstantaneler, şakalar, komikler yazıyorken, bir anda kusma leğeni olmuş resmen burası. anneler küçükken hasta olduğumuzda yatağımızın yanına koyarlardı, tuvalete kadar yetişemezsek diye. sonra ben başka blog açtım, tumblr açtım, burası bunal bunal bunalım oldu.

aslında çok depresif biri değilim, hatta hiç değilim, dengimi buldum muydu bir de, çok eğleniriz gül gül ölürüz. ama herkesin bilinçaltında sakladığı şeyleri, ben burda açığa çıkardım, biliyorum bunu çoğu kimse yapmaz, ama keşke yapsalar da rahatlasalar. bu da şey gibi oldu, bi sevişse rahatlar, hahaha.

burayı kapatasım var son günlerde, ama bilemedim tam, ya da diğer blogu kapatıp burdan devam ederim, filan. sonuçta ruh hastası gibi hiaa burası bunalım orası koşalım tarafım diye, ne bileyim, çift kişilikli olmanın alemi yok.

o değil de.
yok yok o, ta kendisi.
herkes ezel izliyor mu ya; yapmayın, öldürmeyin beni.

hah bi de kübra demiş ki, 'son zamanlarda biz bloggerlara kendi aramızda sevişiyormuşuz gibi davranıyorsunuz, yanlışınız var, o kadar sevişgen olsak, blogger olamaz idik.' ben de diyorum ki, kübra saklıyor ama biz bloggerlar aramızda çılgınlar gibi sevişiyoruz.

2010-01-12T21:01:00.000+02:00

kimse kimsenin yerini doldurmak için bir başka kimsenin hayatına girmiyor.

2010-01-11T17:49:00.002+02:00

en sevdiğin pijamanın kokusu
anne yumuşatıcısı
kokmasa da olmaz
şaraptan lekeler
yemekten düşmeler
en sevdiğin yastık kılıfı
çapraz çizgili
sinik kokular
kopan kolyeler
en sevdiğin kitap ayracı
kağıt kokusu
çarpı ben
elde var sen.

2009-12-25T00:09:00.002+02:00

sinir krizlerim belli etmeyebilecek bir yaştayım.
erken olgunlaşma?? ya ya öyle tabi.
john fante, charles bukowski, tek buzlu viski.
ben viski sevmem ama.
beyaz zenciler.
sahi, nerde kalmıştım?
bundan sonra tek bir kelime etmemek üzere devam ediyorum.
kendimi tutmam gerek.
tek bildiğim bu.
tek tecrübem bu.
yarın olsa da olmasa da.

o sadece bir filmdi.
en sevdiğimdi ama.
örtünün altında
'ben çirkin miyim?' derken
'bana sarıl' derken,
omuzlarımız birbirine değiyordu,
elini sıkı sıkı tuttum.
hiçbir anlamı yoktu.
aslında unut gitsin.

zamanın her tiktakı aleyhime
sadece an'ı doldurmaya çalışıyoruz,
umursamaz tavırlar sergiliyoruz,
ama gözlerinden anladım.
bile bile ateşe atmak
bu bir deyim olsa
uygulayıcısı
ben olurdum.

keyfimin kahyası.

2009-12-24T15:31:00.004+02:00

kendimi tutuyorum. ve daha fazla ne kadar dayanabilirim bilmiyorum. gerçekten. ciddiyim lan. şu mesela, şu fotoğraf. saçlarım mesela, o el mesela, fotoğrafı çeken mesela, masadakiler mesela, bakışlar mesela, gözler mesela. mesela. 'bu filmin sonu daha acıklı olacak, çünkü daha başrolsün.' üç nokta edebiyatı. haram felsefesi. dayanabilirim. sürdürmek için. MESELA.

2009-12-14T00:26:00.001+02:00

''ve engel olmayı deneme tecrübemsin aslında.''

2009-12-07T21:14:00.007+02:00

dedi ki,
sanki daha büyüksün.

dedim ki,
kartlaşmışım demek,

dedi ki,
senin gözlerin yaşlı bakıyor, kart diyorsun ya hani, kart değil, gözlerinde bi olgunluk var, yaşanmışlık var. sanki 2 sene bonus yaşanmışlık, gözlerde yorgunluk, hani genç kadın derler ya, aynen öyle.

2009-12-06T22:54:00.005+02:00

bilmem kaç yıllık blog hayatımda çok blog gezdim, çok blogger gördüm. ama internet bağımlılığımın bana kazandırdığı yegane şeyleri es geçemem. işte onlardan en sevilen ikisi bunlar;
şu ve şu.

bazı insanlarla yeni tanışmanıza rağmen, sanki kırk yıldır birbirinizi tanıyormuş gibi olursunuz.
ilk defa konuşuyor olsanız da sanki bu haftalık ritüelmiş gibi gelir ya size, hah işte bunlar öyle canlar.
çokluk arasında varlar, iyi ki oldular, iyi ki olduk.

2009-12-01T22:44:00.002+02:00

3 nota.
sadece 3 notaya bağlı iplerinin ucu.
dilimdeler.
dilim dilim edip kendimi yediğim yerlerdeler.
dizek.
sığmayan 3 nota.
dilimin ucunda sallanan bi isimsin sadece.
isimdin.
öyle 3 nota ki,
duydum demin.
parmak uçlarım uyuştu benim.
3 nota,
dedim ne gereği var.
susuyorum.
konuşamıyorum.
3 notada
sallanan isimler.
bıraktım.
çünkü,
o do-re-do.
dizeğe sığmayan notalardı.

2009-11-18T23:31:00.002+02:00

bırakıyorum.

(fotoğraf: emre)

4n 1k + 1n

2009-11-17T03:40:00.003+02:00

ne-
olması gereken. ucu açık. şizofren bir olgu-döngü sentezi.
nerede-
belli değil. ucu açık. konum belli etmeden. sınırlar egale. işgale açık.
nasıl-
usul usul, sinsi sinsi, yavaş yavaş, çaktırmadan.
ne zaman-
sınırlaması yok. başlangıç belli. bitim: artı/eksi sonsuz.
kim-
o. ya da bu. önemi yok. her zaman bir özne bulunur. sözde ya da gizli.
neden-
...
neden-
...
neden-
öyle.
bilmiyorum. eğer elimde bir nedenim olsaydı, özeleştri sorgulamasına çekmezdim benliğimi. eğer elimde bir sonuç olsaydı, tümden varıp bulurdum kendimi.
sorgular,
sualler,
özneleştirilmiş nesneler,
nesnelleştirilmiş bünyeler,
uyanmayan aklın sonsuz güneş ışığı.
benden açıklama bekleme.
boşver, eskisi gibi kalsın.
korkma benden mesela, uzaktan dinleme. ya da anlatmamı isteme.
o yapraklarla kaplı çıkmaz sokağa gidelim. sonbahar ya.
öylece duralım sonra.
üstüne konuşmayalım. yağmur koksun odanın perdeleri.
sabahı açık gözle izleyelim.
olma-mış gibi yapalım. yok-muş gibi yapalım. uyu-muş gibi.

iyi ki yoksun, iyi ki varım.
ben. olmayan yanın daha parlakken.

2009-11-14T00:41:00.006+02:00

dedi ''beni öperken parmak uçlarında yükselmeni seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''gülerken gözlerini benden bi 'an kaçırıp sonra kahkaha atmanı seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''geceleri uyanıp gözlerini açmadan su içmeni seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''sabah saçmalamalarını seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''sinirlenince yok bi' şey deyişlerini seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''küfür ettikten sonra utanmış gibi yapmanı seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''güçlü bünyeni seviyorum, kısmen senden bağımsız.'' gülümsedim.
dedi ''umarsızca yastıkta bıraktığın kokunu, saç tellerini, küpeni seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''uyandığımda bana bakıyor olmanı seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''koşar adım yürürken düşündüğüm için durdum demeni seviyorum.'' gülümsedim.
dedi ''gözlerini açınca beni gitmiş olacağım.'' uyandım.

2009-11-04T20:40:00.000+02:00

scent, skin, touch.

2009-11-04T01:26:00.003+02:00

aslında.

sı yok bu sefer. her şey gün be gün açık. kelimeler her seferinde parmak uçlarıma geliyordu, ellerin kuruyken dudaklarından çektiğin sigaranın o iki parmak arasından kayıp da parmak uçlarını yakması gibi bir his oluyordu. kalemi yere fırlatıyordum. şimdi klavyeyle başa çıkabiliyorum. ama senle başa çıkamıyorum.
bu yazı.
birazdan bitecek. bitecek diyorum her seferinde. seferler uzuyor, süngüler düşüyor, gökdelenler bile çöküyor. imkansız diye bir şey vardır. o kadar optimist olunmaz. belki de bu kadar pesimist olunmaz. bilmiyorum. çok karmaşık, çözemiyorum. kafam çok ağır.
sana.
diyemediğim o kadar çok şey var ki. gözlerimle anlatabilirim, belki fark etmişsindir. ama seni görmeyeli uzunca bir süre oldu. neden acaba diyorum. son günlerde en çok bunu diyorum. kilitlenen bilgisayar ekranına, bacaklarıma saldıran kediye, soğuğa, sıcağa, yağmura, sana. demiyorum sana. çünkü diyebilecek kelimelerim, konuşacak sesim yok benim. ben. her şey, içinde. yalan. 'yaşattıklarının acısını yaşıyorsun.' acı yaşamıyorum ben. yoo. öylesi hiç de değil. kendi kendime yarattığım illüzyonun içindeyim. ilk defa sonunu bilmiyorum mesela. bilmezlikten geliyorum. evet. her şey birer monolog. sen istersen konuşursun, sen istersen susarsın, sen istersen kalırsın, sen istersen kalırız. ulan. ne oluyor? silkin kendine gel dedi s. kendimdeyim dedim. sen aslında böyle değildin, çıkar kendini elbise dolabının üst rafından, şu indie şarkıları da kapat, yarın seni dans etmeye götürücem dedi. bense on dört saatlik uykumun son çeyreğinde bir an seni gördüm rüyamda. yürüyorduk. hem de kar yağıyordu. güneş gözlerimizi alırken, sen hiç bilmediğim bir şarkı açıyordun. bak burası montauk diyordun. eğilip bana sarılırken, seni koklamama izin verir gibiydin. sıkıca sarıldım sana. bir daha hiç olmayacakmış gibi. olacağına dair işaretlerim yok. 'senden ayrılıp yaşadığım yere gelirken attığım kedi mamalarını yemiş kargalar.' bu noktada iki saniye bakışırdık, sonra anlamsız gülmeler. sen gülerken ağzını kapatırsın genelde. uyurken de. neyse. fiiller saklı kalsın. önemi yok. sadece o zamanlar biraz daha güzeldi, bu zamanlara göre. en azından eylemler belliydi, yüzler silik değildi. saatlerdir bir fotoğrafa bakıyorum. sepya. kız bir şeyle uğraşıyor elinde. çocuğun bakışı da kızın baktığı yerde. çok fena durumdasın dedi k. sağol biliyorum dedim. nerde senin egon dedi, id'le beraber seni ziyarete gelecekler dedim. süperego'mu yitireli zaten çok oldu. ne yapsam bilmiyorum. ne desem bilemiyorum.
yazıldı.
ve bitti. okuyacak mısın bilmiyorum. üstüne alınacak mısın bilmiyorum. geçen sene d. 'bu yalnızca egoların savaşı. ne uğraşıyoruz ki?' demişti. şu an yaşanan da hala aynı. ego savaşı. keşke bir kere daha bakabilseydim maviye. biraz çıkarım yapmaya ihtiyacım var. ilk defa sonunu bilemiyorum. tedirginim. kontrolü kaybedince sinirlenirim çünkü. şu ansa sadece sakinim. yine de, diyorum. tünelin sonunda ışık yoksa bile, beyazı görebilirim.

beştir şaşar.

2009-10-28T02:18:00.003+02:00

bu yazı sadece sana yazılmış bir yazı olacak, sen bile üstüne alınamayacaksın. kapat gözlerini, ne görüyorsan anlat bana. ama burda dur önce. tam burda. koca ağacın gölgesinde, beyaz bulutlu mavi gökün yansımasında. hayat kelimesini kullanmadan sen'i anlat bana. daha sonra ben'i kullanmadan hayatını anlat. dizime yat. müziği bana bırak, bunun için hep bana güvenmişsindir zaten. hayır, sen bana pek güvenmedin aslında. açıkçası ben de sana güvenmedim. izin vermedim kendime. bilirsin, anlamlar. gülme. susuyorum tamam. kaç sene mi oldu? 5 sene oldu. tam 5. 1825 gün ve 43800 saat. böyle söyleyince ne kadar uzun olduğu daha vurucu oluyor. büyüdüğümüz zamanlardı. senin boyun benden hep uzundu, sabahın köründe uyanırdık, sırf serin suya girebilmek için. ne kadar açıldığımızı sahile bakınca anlardık. hatırladın di mi? evet, benim de aklımdan o gün geçiyordu. annemlerin uyanıp bizi bulamaması, herkesi ayağa kaldırmışlardı. sadece yüzüyorduk. ilk kez o gün kramp girmişti ayağıma, sana belli etmemek için numara yapmıştım. dur daha bitmedi. aynı gün sarhoş olmuştuk gece, ayakkabılarımı denize atmıştın çünkü sana tokat atmıştım. nedenini hatırladın mı? hayır ben de hatırlamadım. ne kadar mutluyduk. her şey çok basitti, çünkü hiçbir şeyin farkında olmadığımız zamanlardı. 16 yaşındaydım. sense 18. en basit mutluluk tanımımdı o zamanlar, senin ayağın yere değerken ben parmak ucumda duruyordum. oynadığımız oyunun adı mı? hafızamı zorlatma, hava çok güzel. yağmuru nasıl da severdin. beni de mi çok sevdin? sağol. ilk hayal kırıklığımı sen yaşattın bana ama. bunu da hatırlıyorsun değil mi? sana küfrederek kalkmıştım yerimden, delice bir şey yapmandan korkuyorum demiştin. senin gibi puşta değer mi it? demiştim. ben bunu derken komşular duymuştu. çok açılmamdan korkup benim arkamdan yüzmüştün, ama korkarak. çok güzeldi. sen bana bağırırken ben gülüyordum. mutluyduk. evet, ben de o zamanlar daha mutluydum. 5 sene. neler olduğunu anlattırma, kıssadan hisse kısır döngü. sadece rolleri değiştimizi düşün. senin yaptıklarını ben yaptım başkalarına. senden öğrendim belki de, kim bilir. geçen gün n. insanların ahını aldın, şimdi bu yüzden böyle şeyler yaşıyorsun dedi. galiba buna gerçekten inanıyor. geride kalanlar mı? bilmem, çok var. önemli olan şimdi demez miydin sen? evet. önemli olan şimdi, ama ben o zamanlar daha iyi bir haldeydim.

i2i

2009-10-28T01:03:00.003+02:00

iki dudağının arasındayım; tek kelimene bakan.
iki parmağının arasındayım; yanağıma dokunan.
iki kolunun arasındayım; beklenmedik anda saran.
iki bacağının arasındayım; ne idüğü belirsiz.
iki omzunun arasındayım; geceleri aradığım.
iki elinin arasındayım; kayıp giderken tutunamayan.

*güz-2007*

it was beautiful & terrible

2009-10-21T13:47:00.004+03:00

son bir senem gözlerimin önünden her geçtiğinde, hala herkesi gülüşleriyle hatırlıyor olmak nasıl bir duygu bilmiyorum. kimi gitti, kimi kaldı, ama gülüşler hala yastığımın altında saklı. dün gece ukala olduğumu anladım. bencil olduğum yüzüme vuruldu. şiddete eğilimli olduğum kanıtlandı. son tespit, o gülüşlerin hepsinin ukala ağızlara sahip olduğuydu.

-''kendini biliyor olman çok güzel. sen mantıklı bir insansın. ama ne zaman yeter desen, kapıyı açık bırakıyorsun, hikaye başa dönüyor, ukala ağızlar alıyorsun hayatına, ukala hayatlar yaşıyorsun, ama sinsi bi pislik olduğun için genelde yara almıyorsun, bencil davrandığın için kırıyorsun, yalnızlığın hiçbir zaman fazla gelmiyor sana. ve tehlikelisin, çünkü güzelsin. hayır hayır, itiraz etmeyi bırak, öylesin. ama seni tehlikeli yapan güzelliğin değil, güzelliğinin farkında olman. bu bakışlarla her şeyi elde etin şimdiye kadar, biliyorum. sana hayır diyen kimse olmadı değil mi? bak yine yapıyorsun o bakıştan. o yüzden çok güçlü olduğunu düşünüyorum. ama dikkat et, birileri bir gün gardını öyle bir düşürecek ki, o zaman ne bencilliğin kalacak, ne gizlemeye çalıştığın egon, süperegon, ne de gözlerindeki o sinsi bakış. dikkat et. mantığına yenileceksin hazal. bu iş sonsuza kadar sürmez. bir gün sen de karşılıksız seveceksin. o zaman beni ara. seni teselli eden ben olmak istiyorum.''

seni hem haklı hem haksız çıkarmak istiyorum, bunun olmayacağını biliyorum. bu yazıyı okuyacağını da. anlamlarımı evde pusuya yatırdığımı biliyorsun. belki bir gün onları da yanıma alır, yağmurda sana sığınırım, düşünsene. henüz değil. yapamıyorum. istesem de. iyi ki varsın s.

günün armağan şarkısı *haz.'a*: something of an end.

summer*autumn

2009-10-14T17:11:00.008+03:00

bir şeyleri değiştirmek için çabalamak istiyorum. ama o kadar yorgunum ki artık, kılımın kıpırdayacak hali kalmamış, her nefes alışımda boğazım isyan bayrağını çekmiş, yatağım artık beni kusmak istiyormuş gibi. sadece yorgunum. taa en başta ben kırıldım, sonra arka arkaya ben kırmaya, hayatları mahvetmeye başladım. elimden gelmiyordu, çünkü kendimi birine bağlı hissettiğimde, ipleri kaybetmiş gibi deliriyordum, ve hikaye en başa dönüyordu. (no i’m not a lesbian. i just, don’t feel comfortable being anyone’s girlfriend. i don’t actually feel comfortable being anyone’s anything.) insanları kendimden uzaklaştırmak için biçilmiş kaftandım, o kadar yöntemsel şekillerde yapıyordum ki bunu, bir süre sonra bir ritüel halini almıştı. yaklaş ve uzaklaştır. basitti terimleri. hayatım çok sıradandı, ama buna rağmen hiç sıkılmıyordum. bir gün birisi ''başkalarının mutsuzluğundan beslenen biri olmana o kadar az kaldı ki, seni durduramamaktan korkuyorum.'' demişti.

ramak kala kurtuldum. hem de bu aralar. 'sadece anlamları kaybedeli beri, ne mutlu ne mutsuzum. hayatın daha güzel olduğu söylenemez, ama daha kötü olup olmadığı tartışılır. eşyalar, kelimeler, sesler, kokular, tarihler, eşyalar, sevgiler, içi boşaltılıp çöpe attığım kavramlar, ya da havada asılı duran, ne önemi var.' evet öyleydi. ama bu zamana kadar. neden bir anda değiştiğime dair en ufak bir fikrim yok. anlamlar ve kavramlar birbirine karışsa da, dün yağmur altında bir saat yürüdüğüm için şu an yataktan çıkamasam da, mühim değil. otururken masaya düşen kuru bir yaprak var elimde.

meet me in montauk.

2009-10-12T00:22:00.004+03:00

''her zamanki gibi bir pazar.'' demeden uyanmıştım. bugüne ait iki sıfatım garip ve değişikti. çünkü erken kalkmıştım, ve tekrar uyuyamıyordum. ve yalnız değildim. yine sıcaktı. ''soğuk pazar yoktur, ince yorgan vardır.'' çünkü. günün rengi maviydi. ve tonları.

yol boyu kulağımda ''Night and day, i dream of, making love, to you now baby, love making, on screen, impossible dream'' vardı.

saçlarımdaysa iki günlük dağınıklık.

tenimdeyse iki gün kokusu.

telefonumdaysa hatırlatma: ''anlamları evde bıraktığını unutma. senin için en yararlısı bu.''

gözlerimse boşlukta.

dilimdeyse ''meet me in montauk.''

beynimdeyse hepimizin bir filmin içinde yaşadığı vardı.

buna inanıyorum, hepimiz bir filmin içindeyiz ve tanıştığımız insanlar bizim filmimizin içinde rollere bürünüyor. tabii biz de onların hayatlarına göre rollere bürünüyoruz. el kamerası.

sürekli ''anlamlar'' kelimesi çıkıyordu karşıma.

kendimi durdurmamaya karar verdim.

hayatımda ''belki''lerle başlayan cümleler kurmaya başladığım an, anlamlar yola çıkıp bana geliyor; duvarlarım sabote edilip incelmeye başlıyor.

'o an'lardan birindeyim.

look down.

2009-10-11T23:14:00.000+03:00

2009-10-08T18:34:00.002+03:00

düşünsene.
hiç yalan yok ortada.
sadece iki kupa kahve, dumanı üstünde.
''bi sigara yakabilir miyim?''
ikimiz de sonunu biliyoruz halbuki.
ne kadar boştan bir çaba olduğunu.
an'lık keyifler için birbirini yakan insanlar.
kendini itekaka birine yaklaştırmak.
ne kadar zor halbuki.
düşünsene.
''sonunu biliyorsun diye yolun, nasıl gitmemezlik yapabilirsin? *madem ölücez, intihar edelim*e benzer bu.''
uyumsuzluk uyumdur derken, yanağıma dokunduğunu hayal ettim.
ama şimdi geçti.
teşekkürler.

2009-09-27T15:11:00.006+03:00

hiçbir şeye anlam yüklememeyi öğreneli epey oldu. sadece aklımdan geçen düşünceler vardı, ama onları icraate döktüğüm her an, içi boş anlamsız hareketler olarak yansıyordu, nedense. kimi zaman mutlu mesut da olsam, gün sonunda bana sadece yorgunluk getirisi oluyordu. evet, o an için eğleniyordum, ya da canım yanıyordu, ya da zevk alıyordum, ya da ağlıyordum, bütün bunların kesişim kümesi ise ''anlamsızlık''tı. mesela durup dururken yıllardır konuşmadığım arkadaşlarımla görüşüyordum, ya da sürekli görüştüğüm insanlardan sıkılıyordum. o an, elimde tuttuğum kese kağıdına sözcükler kusasım geliyordu, ama yapamıyordum. susup, boş bi sırıtışla karşımdakini dinler gibi yapıyordum, önceleri sıkıcı gelen bu hareket, şimdi o kadar anlamsız bi hal aldı ki, durmadan aynı mimikle dolaşmaktan korkar hale geldim.

kelimelere, insanlara, seslere, kokulara ve o'na yapılanlara anlam yüklememeyi o'na öğretmeyi o kadar çok isterdim ki. ama durmadan seviyordu, ya da aşık oluyordu. o'nun için orta bi ruh hali mevcut değildi; ya en üstte, ya en dipte. benim ''eh işte'' demelerimin her birinde, o ''çok''la başlayan cümleler kuruyordu. ve durmadan o'na yapılanlara anlamlar yüklüyordu, kelimelere, insanlara, seslere, kokulara. içimden kilometrelerce bağırıyordum o'na. ''et-me'' diye. hiç durmadan anlatıyordu. ''ilk''leri çok önemliydi o'nun için. tarihler yazıyor, ordan burdan topladığı eşyalara tapıyordu. hiç durmadan anlatıyordu. aramızda olsa olsa iki üç yaş vardı, ama hep beni daha büyük olmakla suçladı. bu suçlama daha sonra ruhsuz olmam ile ilgili bir hal aldı, orası ayrı.

''ne kadar zamandır ağlamıyorsun sen?'' diye konuşmaya girmesi, o an için korkumu tavan yaptırdı. bi kaç sene olduğunu tekdüzesestonu yla anlatırken, ''belli'' diyerek beni susturması cabası. zamanı geldiğini düşünmüştüm. ama erkendi. ve ben bunu anlayamayacak durumdaydım.

-o her boka yüklediğin muhteşem anlamların var ya hani senin, beni her seferinde suçladığın bakışların, hah işte şunlar, boşa kürek çektiğini anlaman için çok şey yaşamaya gerek öyle.

o'na son altı ayımın kıyıda köşede kalmış neyi var neyi yok anlatıyordum. hiçbir şeyden pişman olmadığımı da ekledim tabii. aslında ağzımdan dökülen her ses, benim kendime ettiğim duam-mış. ve ben bunu anlayamayacak durumdaydım.

sustuğumda beni suçlayacak durumda değildi. evet, biraz hızlı geçmişti son zamanlar, evet beklenmedik her şey olmuştu, hayır pişman değildim, evet tek bir hatam vardı, o da artık duvarlarımın olmasıydı. beni öyle kelimelerle suçlamaya başlamıştı ki, kifayetsizdim düzeltmeye. ve öyle doğru konuşuyordu ki, kıyamıyordum kesmeye. her zaman yanında bulundurduğu kartpostallardan birini çıkarıp, öfkeyle karalamaya başladı. gözlerimi yazdıklarına bakmaktan alıkoyan, korkumdu. çünkü yazdığı her şey, insanın içine dokunurdu. hışımla kalktığında, kartı bıraktığını gördüm.

merhaba

ben 20 yaşındayım

kendime öyle duvarlar ördüm ki, her şeyi anlamsızlaştıracak kadar kalınlar.

halbuki ben sadece korkağın biriyim.

sevmekten korkuyorum, ya sevilirsem diye.

her şeyin içini boşaltarak korunabileceğimi sanıyorum.

tek yaptığım kendimden kaçmak.

inandığım tek şey, kahve, sigara ve az uyku.

sadece korkağım!

önce inanmak istemedim.

hala inanmıyorum.

sadece anlamları kaybedeli beri, ne mutlu ne mutsuzum.

hayatın daha güzel olduğu söylenemez, ama daha kötü olup olmadığı tartışılır.

eşyalar, kelimeler, sesler, kokular, tarihler, eşyalar, sevgiler, içi boşaltılıp çöpe attığım kavramlar, ya da havada asılı duran, ne önemi var.

sadece kahve, sigara, az uyku

hatırlat da haziran'ın sonunda çocukluğumuzu yakalım

2009-08-21T00:14:00.000+03:00

sen beni öpersen belki de ben fransız olurum
şehre inerim bir sinema yağmura çalar
otomobil icad olunur, zarifoğlu ölür
dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.

-senegalliler dahil değil

sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır
çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi
o vakit bir sufiyi darplarla gebertebilirsin
hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin

-yoksa seni rahatsız mı ettim?

sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur
ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek
elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim
elbette gayet rasyoneldir attan atlamak

-freud diye bir şey yoktur.

sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim
belki de şair olurum seni de aldırırım yanıma
bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün
yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.

-haydi iç de çay koyayım.

*ah muhsin ünlü*

bonbon palas no:7

2009-08-03T16:01:00.000+03:00

''kapalı bir sandığın içince günışığına çıkmayı bekleyen, kıymeti bilinmemiş bir define değilim ben. hakkımda soracağın her sorunun cevabı üç aşağı beş yukarı sende saklı zaten. beni keşfetmeye çalışmanı da, keşfettiğini sanmanı da istemem. tanımak zorunda değiliz birnirimizi, daha bir arpa boyu tanıyamamışken kendimizi. başkaları hakkında edinilen bilgiler, çöplükten gelişigüzel çıkarılan yiyeceklere benzer. tadına bakamayacak olduktan sonra, kokutmak zorunda değiliz beynimizde.''

uyandığında saatin ne kadar erken olduğunu bilecek kadar ayık değil, halbuki yatmadan önce ayılmak için içtiği sütsüz, şekersiz kahvenin bardağı masanın köşesinde. gözlerini ilk açtığında yaptığı şeyi yapmıyor bu sefer, bakmıyor saate ya da kalkmıyor yerinden. içinde saymaya çalıştığı isimleri yutuyor, tek bir isim kalıyor boğazında, elini sokup çıkarıp baş ucundaki masanın üzerine, kurumuş, artık kahveli bardağın kenarına doğru sallandırıyor. düşüyor isim yere. eğilip almaya çalıştığında yataktan hızlı kalmanın bedeli olan baş dönmesiyle yer çekimine yenilen vücudu yere bırakıyor kendini. isime uzanmaya çalıştıkça kaçıyor isim. belli ki intikam almaya çalışıyor diye geçirerek içinden daha temkinli kalkıyor yerinden ama nafile, bu sefer isim kayıp. aramaktan yorgun düşene kadar tüm evi 42 kez dolaşıyor. yok. artık saate bakmanın zamanı geldiğini düşünüp uzanıyor saate, kırmızı, eciş bücüş, rakamlarının kimisi yere düşmekten baygınlık geçirmişçesine sallanan bir çalar saat. yenisi asla alınmaz, eskisi asla atılmaz cinsten. hala zaman var, kim bilir ne kadar erken uyanmış. isimse yok. geceden kalma dibi tortulu kahve bardağına uzanıyor, yine yetişemiyor, sinirlenip hızlıca yaptığı hamlede ayağı emektar masaya çarpıyor, masanın ucundaki kahve fincanı sallanmaya başlıyor. o an kırmızı, eciş bücüş, rakamlarının kimisi yere düşmekten baygınlık geçirmişçesine sallanan çalar saat duruyor. o an zaman duruyor. kahve fincanı dibindeki turtusuyla sonsuza kadar sallanacakmış gibi dursa da, an'a yenik düşüyor. küçücük fincandan çıkan inanılmaz şangırtıyla tekrar yere oturuyor. bu sefer ne baş dönmesi, ne akşamdan kalmalık. fincan, ismin üstüne düşüyor. şimdi hangisi daha paramparça, bilemeden yerde oturuyor. bir elinde sağlam kalan fincanın kulbu, diğer elinde isimin parçalan-a-mayan tarafı.

''söylediklerini geri almak, kelimelerden pişman olmak için çok geç artık.''

fincan kulbunu duvara fırlatıyor, inatla parçalanmayan kulp, geri dönüp koluna derin bir iz bırakıyor. elindeki yarımkalanisme bakıyor, diğer yarısını bulup yapıştırıyor yerinden kalkmadan. en son hamlesi, yere damlayan kanlara dur der gibi, ismi alıp kulbun açtığı yaraya yapıştırmak oluyor. artık ne kadar geç olsa da.

daniel.

2009-08-01T16:37:00.002+03:00

daniel, when i first saw you

i knew that you had a flame in your heart

and under our blue skies

marble movie skies

i found a home in your eyes

we ll never be apart
**

tuhaftı sizin tanışmanız

o'nun senin karşında oturuşu tuhaftı

seni almaya gelişi daha tuhaftı

diliniz alkolden dolanırken

senin o'na sevgilini anlatışın

belki de en tuhafıydı

and when the fires came

the smell of cinders and rain

perfumed almost everything

we laughed and laughed and laughed

o yolda neler konuşuldu

''keşke dans etsek'', dediğini yaptı

kor olmuşun kokusu hala burnunda

ve eğilip seni öpüşü

and the golden blue

crying took me to the darkest place

and you have set ire to my heart

''kal dediğinde kalsaydım'' demiştin

''gecenin geleceği değişirdi.''

her yer nasıl da karanlıktı sen konuşurken

o'nun gözleri de mi yoksa; bilemedin

when i run the dark, daniel

to a place that's vast, daniel

under a sheet of rain in my heart

daniel, i dream of home
**

şimdi her şey konuşma balonu

güneş batarken, yeşili görmüştün

o konuşurken hep gülmüştün

''cezam neyse çekmeye hazırım hakim bey''

karanlıkta kendini bulmak. kaybetmek. ya-da

but in a goodbye bed

with my arms around your neck

into our love the tears crept

just catch in the eye of the storm

son gün. artık senin zorunla konuşuyor.

''gitmeden bi sarılayım.'' son gün. kez.

kollarınla boynundayken

katlanabileceğin kadar intikam

and as my heart ran round

my dreams pulled me from the ground

forever to search for the flame

for home again, for home again
**

şimdi her gün yerle^birsin

''heyecan, korku, ego. benim için bu kadarsın.''

hayallerin suya düşme sesi duyulmaz.

aynı evi paylaşmak için tekrar,

neler verirdin intikama?

when i run in the dark, daniel
to a place that s vast, daniel
under a sheet of rain in my heart
danie, i dream of home
**

şimdi her gece kabus

gözleriyle aynı renk yerle^bir

geri saymaya yetecek kadar sayı yok

keşke o eve geri dönebilsek

2009-07-29T13:39:00.001+03:00

hadi bakalım.

her şeyin şu iki kelimeyle başlayıp, yine onlarla bittiği dünyaya hoşgeldiniz. evet ben kaşındım. bencil bir ilgi manyağıyım çünkü.

ama bunu hiçbir zaman inkar etmedim. ve sen bu hiçbir zaman görmezden gelmedin.

ellerimle diktiğim kumdan kalenin şimdi sadece temelleri var. ve hayatın genel yasasını heceleyerek parmak hesabı söylüyorum. annem geliyor karanlık odaya. perdeler 29 gündür kapalı. çık biraz diyor. iyi böyle deyip yalnız kalmam gerektiğini söylüyorum. herkes ne kadar anlayışlı bugünlerde. odamdan çıktığım 9-12 saatleri arasını ''miş gibi'' yaparak geçiyorum.

meraba. ben aslında ne kadar mutluyum. telefonum 29 günde 3 kere kadar çaldı. bilgisayarın kendisini imha etmesine saatler kaldı. hayatım da ne kadar da rutin değil. ve ben seni ne kadar da çok anmıyorum .

kaçıncı raund? ben yoruldum. *ben tek başıma uyumayı severim. silinenleri geri alma tuşum yok benim. kazanamayacağım savaşa girmem ben.* egoların savaşına hoş geldiniz. for english press nine.

ben yoruldum. her gün senden izler aramaktan. acaba bugün ne yapıyor demekten. internete bağımlı yaşamaktan bıktım. en açığı seni özledim.

hadi bakalım.

bakacak bi şey kaldıysa

don't know what you got till it's gone

2009-07-16T23:59:00.001+03:00

''insanlar gelmeleriyle yalnızlıklarını dağıtanları severler, gitmeleriyle kendilerini yalnız bırakanlara aşık olurlar.''

özdemir asaf

''ötekinin kıymetini bilmek için yokluğuyla başbaşa kalmalı insan.''

proust

''insan birini sevdiğini sonradan mı anlar

ya da

insan sevdiği birini hep sonradan mı anlar?''

oruç aruoba

sor_2+2=5

2009-07-09T11:56:00.001+03:00

bandini lopez'e neden sürekli kavga ediyoruz? diye soruyor.
bu cevabı kavga olan bir başka soru halbuki.

benim de sorasım var.
biz neden kavga bile edemiyoruz diye hayatımdakilere.
iki kelime bilee edemiyoruz diye
çok mu farklıyız?

peki takıntım niye?
bu sıcakta sıcağı hiç hissetmeden saatlerce neden yürüyorum güneşin altında sana hiç aldırmadan?
çünkü o an seni düşünüyorum
ve içim buz kesiyor

merak etme kimseye anlatmıyorum
en azından sen gibi değilim
ha sahi
hiç uyuşmuyoruz değil mi?

no

2009-06-25T09:49:00.001+03:00

kelimeler
sokaklar
evler geçiyor gözlerinden

gülümsüyorum
susuyorum
kaçıyorum kendimden

mükemmel
uyum
yakalama sanatı

sen sen ol bir daha inanma onlara diye fısıldıyor kulağıma. gök mavisi gözleri. maviyi sevmem yeşil olsun diyorum. yeşeriyor o zaman gözleri.

kalbim mi?
işte onu siktir et deyip
kayboluyor

anne
artık ellerim yok
saçlarım parlak değil senin en sevdiğindi oysa
gözlerim başka bakıyor
dilim dönmüyor doğruya
çünkü
korkuyorum

açık
saçık
konuşmama dersleri

adam ol deyip
sarsıyor
kolum diyorum
canım yandı
biz o safhaları çoktan geçtik
hatırlarsan
diyor

sesiz
sakin
ama vahşi

bir sene

2009-06-23T00:09:00.001+03:00

bir seneye sığmayacak kadar doluydu yaşananlar.
ölüm, doğum, savaş, barış, başlangıç, bitiş, ilk ve son.

''dayanak sınırı'' diye bir şey olmadığını öğrendim.
sonları öğrendim.
insanın doğasının değiştirilemeyeceğini öğrendim.
susmayı öğrendim.
konuşmayı öğrendim.
ağlamamayı-ağlayamamayı öğrendim.
sabretmeyi, izlemeyi, kendini bırakmayı öğrendim.

çok yürüdüm, çok güldüm, çok şaşırdım.
şaşırmamayı öğrendim.
''tabu''ları öğrendim.
hayalleri paylaşmayı, hedeflemeyi, başaramayınca gülmeyi öğrendim.

çok insan tanıdım.
çok yanlış yaptım.
pişman oldum.
gurur duydum.

ama en önemlisi, geriye dönüp baktığımda da aklımda da kalan
hep gülümsediğimiz anlar.

iyisi ve kötüsü.
koskoca bir sene izler bırakarak gitti yine.

''hanenize yazılan artı bir yaş size hiçbir zaman geri dönmeyecektir. teşekkürler.''

why

2009-06-05T20:01:00.001+03:00

neden yazmıyorum?
bilmem.
ama artık içkiye ara vermeliyim.uzunca bi süre.
mahvolmak istemiyorum.
kaybolmak da.

ama saçmalıyorum.
pişmanolmayacağımşeyleryapmakistiyorum.

high

2009-04-26T02:52:00.000+03:00

aslında hiçbir zaman hayatımda olmamışsan da hep yanımdaymışsın gibi bi his bu, bilirsin duygularımı pek sözle ifade edemeyen birisiyimdir ben. geceden buğulu cama yazılıp sabah kalktığında sadece izleri kalmış olan küçük parmak uçlarınım ben. sense hep sahip olmak istediğim karanlık yanımsın. hep var ama aslında yok olandan. sabah kalktığında yüzündeki yastık izi. üstüne yattığın kolunun hissizleşmesiyim ben. sense tütün kokan parmaklarım. kırık uçlu darmadağınık sigara kokan saçlarımsın. farkedemeyeceğinkadaruzakken, sevebileceğinkadaryakınımben.

bütün olumsuzluklardan kendimi sorumlu hissedecek kadar aptallaştım artık. lütfenyanlışlaryapmamaizinverme.

her an ölücekmişim gibi. ölmeden önce son 10 saniyeniz, hayat size küçük gelir artık. 987654321..

koyu renkli güneş gözlükleri arkasında uykusuzluğunu saklarken sen, ben aynı anlarda bilmediğin yerlerde olucağım için..

özür dileyemem..

benim için iris i dinle, 3-5 kereden sonra hala aklındaysam, hala bi şans var demektir

poor alice

2009-03-23T20:06:00.000+02:00

one pill makes you larger

and one pill makes you small

elimizde bavullarla yürüyorduk

and the ones that mother gives you

don't do anything at all

tek kelime edemiyorduk, tüm yaptığımız yürümekti

go ask Alicew

when she's ten feet tall

''çok büyüdün sanıyosun kendini di mi?''

and if you go chasing rabbits

and you know you're going to fall

duruyorum, o'na yetişip yetişmemek umrumda diil

tell 'em a hookah smoking caterpillar

has given you the call

farkında bile değil geride kaldığımın, sigarasını fırlatıp atıyor sağ kaldırıma

recall Alice

when she was just small

duruyorum, ''daha küçücüksün halbuki.''

when men on the chessboard

get up and tell you where to go
''nereye gidiyoruz biz?''

and you've just had some kind of mushroom

and your mind is moving slow

''aklın yerinde mi senin?'' durup bana dönüyor

go ask Alice

i think she'll know

''gittiğimizde sorarsın bunu'' yürümeye devam ediyor

when logic and proportion

have fallen sloppy dead

aklım zaman mekan yok, gidebileceğim tek yer onun ardı

and the White Knight is talking backwards

and the Red Queen's "off with her head!"

''kendine gelince bana şükrediceksin '' diyor. ucubik gülüşünden iğreniyorum.

remember what the dormouse said;

feed your head

bembeyaz tüyleri iz bırakıyor ardından

2009-03-11T20:47:00.003+02:00

II.gün

entatlıöğleuykusundan telefon sesiyle uyanmak nefret ettiği yegane şeyken, can çekişiyormuşçasına çalan telefonunu arıyor yatakta kız. ekranda gördüğü isimle dikiliyor yatakta.
-''nerdesin? çok kötüyüm konuşmamız gerek. bekle ben geliyorum oraya.''

45 dakika içinde buluşuyorlar. ellerinde kahve ve onlara eşlik eden sigaralarıyla. konuşmanın seyri kendini belli ederkeni kız yine aynı senaryoda olmaktan emin adımlara konuşuyor.

-''çok boşladım. canım şurdan kalkıp şuraya oturmak bile istemiyorum. yoruldum. birini istiyorum hayatımda, ama en baştan başlayıp da bu benim en yakın arkadaşım, bu benim en sevdiğim yemek, buysa en nefret ettiğim şey demek istemiyorum.''
-''devam et.''
-''o beni biliyordu , tanıyordu, hiç böyle şeylere ihtiyacım kalmıyordu onlayken, aslında onu beni delirttim biliyo musun, eziyet etmişim resmen.''

sinirden yeni söndürdüğü sigarası yetmezmişçesine diğerini yakıyor kız.

-''saçmalama. kimse bir diğerini o kadar delirtemez. neler yaptığını unutma sana. sen kimseyi beklemiceksin, o zaten gelicek sana, bak çevrene hep öyle olmadı mı?''
-''bilmiyorum.''
-''bal gibi de biliyorsun. kaçma bundan. ve birbirinizin her şeyini bilerek uyanıcaksınız bi sabah, hem de çaba sarf etmeye gerek kalmadan.''

eldivenlerini çıkarmadığını farkedip masaya fırlatıyor çifti kız.

-''siz nasılsınız peki? her şey yolunda mı?''
-''evet. iyiyiz. yolunda olmaması için hiçbi sebep yok. zor ama olduruyoruz.''

çocuk uzaklara dalıyor yine.
kız ona bakarken son günlerde onun ne kadar değiştiğini düşündüğünü düşündü, yanıldığını farketti, o hala aynıydı.

-''çok değiştim.''

dudak bükerek gülüyor kız.
-''hadi ya. nerden çıktı bu?''
-''artık gece yanımda yatan insanın gözlerine bakarak uyumak istiyorum. daha fazlası diil.''

koyuveriyor kız kahkahayı.

-''üstüne alınma cidden. korkutuyosun beni be.''
-''aslında..''

devamını biliyor kız,
-''onu özledim ama ne onla oluyor ne de onsuz diceksin ve kafana şu bardağı yiceksin. hem hadi gidelim artık, hasta olucaksın, kapa şu önünü iyice.''

kız giyinirken çocuk sarılıveriyor.

-''annelik görevinden hiç istifa etmiceksin di mi?''
-''asla.''

gün sonunda rahatlıyor kız.
kendinden çok başkalarını düşünen insanlar için de psikolojide bi ad olmalı diye düşünürken gülümsüyor.

2009-03-11T20:07:00.000+02:00

I.gün

''-işte benim hayatım bundan ibaret. evlilik gibi biraz aslında, merak et-başla-yaşa-bık-boşan. kesinlikle evlilik de bana göre deil zaten. deli saçması.''
-''çok kesin sınırların var.''
-''benim mi? saçmalama, asla öyle sınırlarım yoktur.''

gülüyor çocuk.
sigarasını düşürüyor kız elinden, tam en sevdiği pantolonun üstüne, aniden kalkıyor yerinden,
-''siktir ama ya. kusura bakma, normalde bu kadar yeni tanışık olduğum insanların yanında küfretmem. ama bu ülkede kadınların tek sahip olduğu özgürlük küfretmekken.. sen ne diyodun?''
-''keskin sınırların var. asla öyle sınırlarım yoktur derken bile bunu açıkça görebiliyorum.''

içinden ''daha üç haftada hakkımda karar almış. işin gücün mü yok be herif.'' diye geçiriyor.

-''öyle olsun bakalım.''

düşen sigarasının intikamını almak için bir diğerini yakıyor.
-''çok içiyosun.''

hayretle yan gözle çocuğa bakıyor kız,
-''evet?''
-''canına kastın varmışçasına..''
-''benim hiçbi şeye kastım yok. iyiyim ben böyle.''

sandalyesinde geriye doğru yaslanırken -burnunu sokma- mesajı veriyor aslında.

-''napıcam ben seninle?''

şaşırıyor kız.
sigaranın dumanını yutuyor.

-''nasıl yani?''
-''bazı gerçekleri görmezden gelerek ne kadar devam ediceksin bakalım. anlasana..''
-''kalkıp gitmemi mi istiyorsun?''
-''hayır tamam sustum merak etme. o nasıl?''
-''gayet iyi. biz. biz de iyiyiz.''

çocuk kendine şaşırıyor.
daha fazla üstelememesi gerekiyorken bile yanında kız olmadan yapamıyor.
ne onunla oluyor, ne de onsuz..

-''hep hayatımda olman imkansız mı?''
-''tabi ki diil. buradayım işte. iyiyiz böyle merak etme sen beni korkutmadıkça burdayım.''
-''belki bi gün, ne bilim...''
-''vazgeçmicek misin?''
-''ben hep burdayım. unutma. beklicem..''

yalnız kalmak istediğini farkediyor kız, kalkması gerektiği bahanesiyle ayaklanıyor, çocuk onu bırakmaktan söz ederken ''en fazla otobüse kadar'' diyerek anlaşıyorlar.

kız gidiyor. çocuk bekliyor, el sallarken hala aynı cümle dudaklarında, montuna kızın kokusu bulaşmış.

''seni sevdiğimi ne kadar daha görmezden geliceksin?''

biz bazen ulaş la çok eğleniriz

2009-02-12T21:05:00.000+02:00

bugün
hiç beklemediğim bi anda
durup dururken sordu
''abla nolucak biz ölünce peki?''
belki de ilk kez
bu kadar ciddiydi
''bilmiyorum'' dedim
''görücez''
''bak ben gidince seni orda beklerim tamam mı'' dedi
tamam diyemedim

ne kadar sevmiyor görünsek de

birbirimizi

severiz aslında

ve biz bazen

onunla çok eğleniriz

adolescence

2009-01-25T07:19:00.000+02:00

küçükken kaset çekerdim radyodan yada diğer bi kasetten.

saçmasapan isimler verirdim bi de onlara

bazen hiç bilmediğim şarkıları sanki çok seviyormuşum gibi davranırdım

nedense..

2008-12-29T04:37:00.000+02:00

siz...

biz..

en açık

en saçık

en gizli

en ayıp

en komik

en korkunç

her şey yada

hiçbir şey

kadar

yakınız

iyi

varsınız

dışlanmışların durağı

2008-12-10T14:22:00.000+02:00

-ya ojem bozulmuş baksana...

diyorum ellerimi uzatarak yan koltuğa

okuma gözlüğünün üzerinden bakarken

renkli ekran bi anda siyah beyaza dönüşüyor

-biz mutluyuz burda

diyor küçükkızsesi

-zorla geldik umut getirdik umut getirdik yanımızda

diyor küçükkızınannesesi

ellerim sol tarafta kafamı çeviriyorum ekrana

tek bir oda

18 nüfus

eşyadan görünmeyen duvarlar

-polis hepimizi uyuşturucu satıcısı sanıyor

diyor siyahi husein eftas

festus okay resimleri duvarlarda

-ismim canan

diyor

sesi canan olmayan canan

-15 senedir tarlabaşında çalışıyorum

diyor

-yapacak bi şeyim mi var abicim

''ojem bozulmuş'' sesimi yutuyorum

şişiyor içimde

kocaman oluyor

iki uç

2008-11-01T09:16:00.000+02:00

-''uyku, yarı ölümdür.''

yanağıma dayadığım elim, masaya dayadığım dirseğimin kaymasıyla sarsılıyor, o zamanlar bozuk olmayan gözlerimi kırpıştırarak yarı ölüm halinden ayılmaya çalışıyorum. utanıyorum ders sırasında uyuklamaktan, kendime gelip etrafa bakıyorum şaşkın şaşkın. o zamanlar hasta olmayan midemden sesler geliyor, elimi çantama atıyorum, annemin evden çıkmadan küçük şeffaf poşete koyup çantama attığı elmayı hissedince seviniyorum. saatime bakıyorum, o zamanlar maviyi severmişim meğer. tenefüse ne kadar kaldığını bilmiyorum. biraz önce uyanmama neden olan sıranın üzerinden defterimi çekip rakamları bulmaya çalışıyorum, o zamanlar da dersin ne zaman biteceğini öğrenmek için sırayı kullanırmışım....

-''uyku, yarı ölümdür.''

alnıma dayadığım elim, masaya dayadığım dirseğimin kaymasıyla sarsılıyor, sallanan sırayı sevmiyorum. sinirle o zamanlar yeni yeni bozulmaya başlayan gözlerimi bi büyütüp bi küçülterek tahtayı görmeye çalışıyorum. o zamanlar utanmamaya başlıyorum ders sırasında uyuklamaktan. o zamanlar hasta olmayan midemden sesler geliyor, elimi çantama atıyorum, annemin son anda çantama attığı elmayı dokununca seviniyorum. saatime bakıyorum, o zamanlar takmayı unutmaya başlamışım. araya ne kadar kaldığını bilmiyorum. biraz önce uyanmama neden olan sıra arkadaşımın kolunu silinmeye başlayan rakamların üzerinden çekmeye çalışıyorum, o zamanlar da dersin ne zaman biteceğini öğrenmek için sırayı kullanırmışım...

-''uyku, yarı ölümdür.''

yumruk şeklinde alnıma dayadığım ellerim, masaya dayadığım dirseğimin kaymasıyla sarsılıyor, durup dururken tepişen insanları sevmiyorum. 2.25e 2.50ye dayanan gözlerimi sinir belirtim olarak devirerek bakıyorum. o zamanlar sivri sözler söylemekten utanmamaya başlıyorum. artık reflü ve gastrite sahip olan midemden sesler geliyor, elimi çantama atıyorum, o zamanlar buna kızmaya başladığım için annemin benden gizli çantama attığı elmanın şeklini hissedince seviniyorum. saatime bakıyorum, artık takmamayı unutmamak için kendime notlar yazdığım saatime. dersin bitmesine ne kadar kaldığını bilmiyorum. biraz önce sinirlenmeme neden olan sıranın üstüne eğiliyorum, pencereden yansıyan ışıkla silinmeye yüz tutmuş rakamları, gözüme yapışmış lenslerimi söküp atmak istercesine ovuşturarak görmeye çalışıyorum, o zamanlar da dersin ne zaman biteceğini öğrenmek için sırayı kullanırmışım...

-''uyku, yarı ölümdür.''

uyanığım.
benim lenslerim var, ömür boyu onlarla yaşamak zorunda olduğum mide hastalıklarım ve artık sık sık takmayı unuttuğum saatim var, yaptıklarımdan ve söylediklerimden utanç duymama yetim ve dersin ne zaman biteceğini öğrenmeye ihtiyaç duymadığım yıllarım var...

ama elmam...

peki o nerde?

içç

2008-10-13T22:34:00.000+03:00

Polonya'daki Auschwitz esir kampında Nazilerce öldürülen Yahudiler, bir umut valizlerine tekrar kavuşabileceklerini düşündüklerinden üzerlerine isimlerine yazarlar. İçlerinde işe yarayan eşyalar alınıp, geri kalanı atıldıktan sonra saklanan valizler...

şu an ben, o valizlerden biri gibi hissediyorum kendimi...

doğmamış çocuk,olmamış baba(1)

2008-07-10T02:17:00.000+03:00

merhaba baba...
artık 19 yaşından ''kız''ın olarak karşındayım.

en yakınımın bile beni sana benzettiğini duyduğumda neden bas bas itiraz ediyorum hiç düşündün mü? hayır düşünmedin. çünkü o an'ımda yoktun. ilk ayrılık-kazık krizimde kendimi odama kapatıp yemeden içmeden kesildiğimde neler oluyor diye sordun mu? hayır sormadın. ''ev'' ve ''aile'' sınırları''mız'' içerisinde bir tek kendin doğruyu biliyormuş gibi davrandığında sana karşı gelen kişinin neden sadece ben olduğumu düşündün mü? hayır düşünmedin. kendi anne babanın bile senin bağrışlarına karşı çıkışlarına ses çıkaramaz gördüğümde,''anneni mi daha çok seviyorsun babanı mı?'' sorusu aklıma geldiğinde gözlerimi kısarak aklımdan geçen cevabın neden sen olmadığını bilebildin mi? hayır bilemedin. ve bütün bunların cevabını hiç bilemeyeceksin belki de baba..

neden hazal benim adım baba? cinsiyetimi öğrenememiştiniz benim yüzümden,kız olduğumu 7 temmuz 89 günü öğrendin,hemşiere elinde benimle çıkıp gelince mi aklına geldi bu isim?

neden ulaş benim kardeşimin adı baba? ateşli bir solcu olduğunu ele güne duyurmak yada erken yaşta hayatını adadığı yolda hayatını kaybeden ulaş bardakçı anısına mı?

bu kadar çok okumaya beni babam alıştırmadı hayır.orta birinci sınıftaki türkçe öğretmenimdi bunu bana aşılayan,geceleri herkes yattıktan sonra yorganın altında devam ederdim okumaya çünkü gözlerimin bozulacağı telaşıyla artık zaman sınırlaması koymuştunuz bana.

hayır hayır,şiire de kendim bulaştım ben. şiir yazan herkesin adının başına ''şair'' ünvanın koyulmayacağını ise birilerinden çok daha iyi biliyorum-o hala bunun farkında olmasa da-

peki ben neden bütün siyasi partilere,siyasi oluşumlara karşıyım baba? bunu hiç düşündün mü?
üniversiteyi kazandıktan sonra evde en çok konuşulan konulardan biriydi,aile büyükleri ''aman kızım,uzak dur,bak annene babana,o kadar koşturdular da noldu,kurtardılar mı ülkeyi?'' dediklerinde sizden önce cevap vermeme rağmen, sen ''sana katıl yada katılma demiyorum,eğer gerçekten aklına yatan bir şey olursa karar senin,sen en doğrusunu yaparsın'' demene rağmen,neden ben bu kadar uzak kaldım sence? o 'partili' denilen insanlardan-hayır mütevazi olamayacak kadar doluyum bu konuda-kat be kat daha fazla bilgiye sahip olmama, 78 kuşağı temsilcileri içinde büyümeme,dev-yol,dev-genç,halkın kurtuluşu,ip,emep'çilerin arasında en ateşli tartışmalarınzı dinleye dinleye büyümeme rağmen neden acaba baba? neden yapmadım?

''bu asabi çıkışların filan,aynı baban'' demeleri yüzünden geçirdiğim krizler, ''ne alakası var,ben kendimim ve bu benzetmeyi bir daha duymak istemiyorum'' diyerek geçiştirmelerim nedendi baba?

çünkü..
çünkü aslında ben sana benzemiyorum,bunu istemiyorum baba. evet fiziki özelliklerimiz benzer belki de,ama bu hiçbir şeyin kanıtı değil baba. benim adım,kardeşimin adı hep senin bize koyduğun adlar belki, siyasi partilerden sırf senin gibi olmamak için uzak kaldım belki, içimdeki şiir aşkını hep bastırdım belki... bunların tek bir sorumlusu var baba.

ben artık hayatımda pişman olunacak adımlar atmıyorum baba, gelecekte evlendiğim adam ve belki de doğacak çocuklarım yıllardan sonra bir yemek masasında benden duyacakları bir iki (aslan kükremesi tonunda) cümleyle şok olmasınlar diye artık pişman olunacak hiçbir şey yapmıyorum baba.

hayatım ''keşke''lerle bölünmesin, benim yüzümden insanlar acı çekmesin, kimsenin hayatını mahvetmeyeyim diye on düşünüp bir yapıyorum baba...

ve eğer bir gün çocuklarım olursa onlara sadece parasal destekte bulunmayacağım, sevgi sözleri söyleyeceğim, bisiklete binmeyi babaları öğretsin ama, bağırarak her şeyin yola koyulması gibi bir olasılık olmadığını göstereceğim, hayatlarında ''örnek bir baba modeli'' olsun ki çarpık ilişkiler yaşamasınlar diye koruyup kollayacağım ben onları babalarıyla birlikte... her şeyi sadece anneleriyle değil, babalarıyla da paylaşsınlar diye çabalayacağım. oğlum babasından korkarak hareket etmesin, ondan gizli gizli yaşamasın diye, kızım babasına ailede tek ses çıkartabilen kişi olmasın diye çabalayacağım. ve kızıma ''baban aslında seni çok seviyor, hem babalar kızlarını çok kıskanır'' demek zorunda kalmayacağım.

ve hayır!
ben babama hiç ama hiç ben-ze-mi-yo-rum...